Levensgang, tweede deel

65

sijn!... hier!... god-neuke-me-kont-in-twee, hiér!... nèi, hiér, luise-bos!... kijke waèt je hét! — schreeuwde brooddronken grofslijper Lemminga, hoog uitstaand achter z'n molen, opkijkend naar brug-hoogte, waarop 'n vent schuwde met hevig zongespat op z'n gezicht, z'n kop bijna de zoldering rakend. De vreemde kristen koopman schuchterde stapjes-schuw voort, toen ie, eenmaal over 'n brug-afloopje, verdwaald zich voelde tusschen nauwe rij werkers, met zacht-verblufte stem z'n waar aanprijzend. Terug ging de koopman toen ie Lemminga op 'm aan zag loopen.

— Fijne zeep ... fijne kammetjes... echt staal, — beefde z'n stem.

— Hier sodemietersche luisebos!... ga hier bij die juffrouw daör in de hoek!... sijn se sterrik, je kaèmme?... èffetief sterrik?... hei je se geperbeerd op de kut vaèn je waif? — Lacherig duwde ie den koopman naar den hoek van blonde Mie, die 'm lach-klaar monsterde.

— Mie!... hij hêt flikkers-mooie kaèmme!... echte kutkaèmme!... hei je noodig ?... ikke sa je wel kaèmme hoor!... geef 'm twee mafïies, daèn is ie rêjaöl tevréje, — en plots zich weer voor den koopman wringend, tusschen 'n molen die onbezet was, zei ie dringend:

— Maök 's 'n paor echte kuiteflikkers... verdien je 'n pop... maor afgemoerd-sodemieterd mooie! — Toen zich weer omdraaiend naar Mie, met zinnelijk gebeef van z'n goeiigen mond, wellustge-prikkel dat z'n gezicht strammig doorschokte, ging ie voort, opgewonden :

— Seg jij 'm nou es Mie, daèt, as ie se peip lak Iaa sien, ken ie 'n gulde verdiene... kijke of ie grijse hare hêt... toe!.. seg 't t'm!... maar öp de mole mot ie staón... Saènsodemieter!... sa'k de rooje stuip-angst krijge... de vent staót te beve... Hei j't soo koud?... Iaa je pikkie maór sitte!... vraóg of je in haar broek mag lollepotte!... waèrrem voor tien!... hij beeft!... god-sam-me-laserstrale waèt 'n botje sönder gal!... gö-sa-je-an-puin-slaón la me deur!

Vlak bij 'n andere groep werkers op-vast-geld bleef Lemminga staan. Maar de baas, bang dat ie ze zou ophouên in hun werk, hij minder dan zou verdienen, riep knorrig:

— Leg hier niet te zaneke mit je lollietjes, Lemminga!... ze hebbe pesgoed!... elleke minuut is d'r één!

— Waèt 'n schijthuis! — zei Lemminga beleedigd, — waèt 'n patertje-goed-leefe!..

— Daar kijk 'k op! — nijdigde de ander.

— 't Hèt toch maar één krul gescheeld en je was ommers 'n drol geworre!... bi-jij berotsodemieterd?!... nou magge se nie 'n sekonde opkijke vaèn d'r mole!... vaès geld!... he ?... saansode-mieter!... je mos mijn voor hebbe, paordelul!... ik sou je late kuiteflikkere!... de heele daèg souè me taènge op d'r kont legge! —

De aangevallen baas gaf geen antwoord meer; stilte-woede gromde