Levensgang, tweede deel

148

manier voor goed over z'n krizis heen te brengen, z'n geestdrift voor anderen 'm wel weer zou regeeren. Dien dag had Zeelt 'm 'n pak gebracht met boeken en papieren van 'n vereeniging waarvan Hein sekretaris en hij voorzitter was, met 'n briefje erbij, waarin ie hem erop wees hoe achter ie geraakt was met z'n werk, en of ie dat langzaampjes aan nu inhalen wou. Toen Hein van de fabriek kwam, stond z'n moeder aan de deur. Onverschillig wou ie naar z'n kamertje doorloopen, toen z'm zei dat 'r weer 'n pak voor'm gekomen was, en dat ze 't boven had neergelegd bij dien rommel van laatst, door 'n kruier gebracht, Hij hoorde 'r bijna niet aan onder 't opsjokken van de trap. Op z'n houten tafeltje, vlak bij 't raampje, zag ie 't pak liggen, herkende ie de hand van Zeelt. In 't nog schemerige zeven-uurtje van 'n einde-Maartschen dag, las ie 't briefje. Wat innig goed vond ie Zeelt nu in z'n warm, geduldig opporren, in z'n taai aanhouên. Gedachteloos rommelde ie in de papieren, maar 't verveelde 'm, hij voelde 'r niks voor. Zoo greep ie 't pak op, lei den rommel erboven en drong 't op z'n boekenplank. Even ging luider-klagelijk z'n ziel mee op week-zacht harmonika-gespeel van 'n blinde, achter op 't plaatsje, omrouwend z'n krotraampje, Nu eerst zag ie 'n ander pak, waarop met 'n slingerige krulhand, deftigjes stond: — Den Heer Hols, s. s. t. t. — Ook van Zeelt? — Daar begreep ie niks van... Maar donders, toch kon ie nog zien dat 't zijn hand niet was. En nou ineens, zonder goed te weten waarom, overviel'm iets vaag-duizeligs. Wild trok ie aan 't touw öm 't zware pak, dat niet los wou. Onrustiger, met bevende gejaagdheid in z'n handen, rukte ie dik-taaie papierkaften weg; nóg een en nóg een, die zwaar propten bij de boeken in kracht-punten ... en eindelijk zag ie boeken... in fijn-witte vloei-omslagjes gepakt... Nou begreep ie 'r nog minder van!... Hij wist zelf niet wat ie verwacht had, maar toch heel iets anders dan dien stapel. Toch wou ie verder zien, want zijn naam had ie toch heel duidelijk op den kaft zien staan. Gejaagder weer, omdat ie 'r niet gauw genoeg bij kon, onder al dat kruisgeknoop van touw, waartusschen ie 't pakpapier uitgewrongen en bij opgekrulde dotten afgescheurd had, haalde ie z'n mesje uit z'n zak en sneed aan vier kanten dóór de war-banden, beverig, overrompeld door vreemd-gejaagden verlanghaast van al meer willen zien. Boven de boeken zag ie op verkreukte enveloppe weer z'n naam staan, maar nu door 'n vrouwenhand kriebel-fijn geschreven. Zenuwachtiger greep ie 't briefje en scheurde 't woest-bevend open. Vlak bij 't raampje ging ie staan om in de dutster-grauwte nog even te kunnen zien van wie 't kwam. Ademloos las ie, bleek-koud, vreemd-vóórvoelend-gedrukt: ״Zeer waarde Hein" — Hij kon niet meer doorlezen; in kijk-gulzigheid zocht ie naar 't end, sloeg om één zijdje, twee en drie zijdjes, en eindelijk zag ie, bevend tegen 't raampje opgedrukt, in schemergrauw, aan 't brief-end: ״Je innigst toegenegene Eva." — Hevig ril-beefde ie; zweet omklamde z'n hoofd; z'n beenen voelde ie weggelicht onder