Levensgang, tweede deel

147

III.

De week na 't sterfgeval had Hein levenloos doorgeademd, niets van z'n bestaan voelend. Zonder werk weer was ie bijven doorsuffen op z'n kamertje, benulloos, dood-vervreemd voor alles om zich heen, in 'n rond-starende verstomming uitgemagerd en verbleekt, spraakloos, verschrompeld, vereenzaamd, met één zwarte ontdaanheid in 'm ... Eva dood .. . juffrouw Eva dood.

JjOp 'n avond had Zeelt 'm bezocht en met niet woesten en niet weeken troost Hein aangesproken, 'm zachtjes voorgehouên z'n vroeger bestaan, z'n werk, waaraan ie zich wijdde toen juffrouw Eva nog leefde en hoe heerlijk ze dat inwerken in alles van hèm gevonden had. Geluisterd had Hein bij den naam Eva, en Zeelt volgend, was plots weer bezinning en leef besef in 'm opengebarsten, weer alles ondergravende knaagsmart. En Zeelt alleen, wetend wat 'm scheelde, bleef 'm opporren en toespreken, eiken dag 'n beetje langer; bleef 'm vertellen en uiteenzetten, aldoor maar weer iets persoonlijks van Eva ertusschen halend. En zacht-schuw stamelde Hein dan onder traansmoring: Ja, zeg iets van'r... vertel iets van'r — Zeelt ontroerd, bewogen in diepe hevigheid, sprak dan langer van Eva, zei 'm iets van 'r doen in huis, op kantoor, op den winkel, en staar geopend met wonderdiep luister-licht in z'n oogen, hoorde Hein aan, volgde ie 'm met bange spanning in z'n gezicht dat Zeelt plots op zou houên. Doorspreken bleef hij dan, koesterend, warm-houênd z'n aandacht, voelend dat op hèm de plicht rustte Hein over z'n stilte-krizis heen te helpen, vol meelij nog met die gloei-ziel, die daar in de vunzig verduisterde eenzaamheid van z'n rottig krotje wègdroomde 'n leven dat nooit meer voor'm zou keeren, 'n onbekende, ontzettend-verstilde ramp, 'n tragiek die nooit iemand zou hooren. Zoover kreeg ie Hein dat ie stil opstond en 'n beetje lucht hapte. Ook had ie Zeelt beloofd weer bij 'm te komen, als ie maar kon. Toen, in barstend gesnik en gehuil, was z'n stomme wezenloosheid uitgebroken in heete pranging van smart en Zeelt voelde zich al heel gelukkig dat ie 'm zoo ver gekregen had, dat ie tenminste zich herinnerde die smart; dat z'n stem weer klonk, dat ie weer stond, liep en opleefde in z'n verdriet, naast 'm. Middenin kwamen weer 'n paar dagen werk en Hein ging stil, in gore vermagering en verbleekte dofheid, als had ie maanden geleefd in koorts en uithongering, naar de fabriek, werkte gewoon, alsof er niets gebeurd was, alsof niet dood lag alles in 'm, stil-wijd-dood z'n heele leven en begeeren van vroeger, neergesmakt op grimmig, duister, wild-verwaarloosd kerkhof van stomme wanhoop. Vroegen z'm of ie ziek was, schudde ie ja; wat 'm scheelde, dan zei ie maar iets dat 'm inviel om 'r af te zijn~ï

Weer verliep 'n week zonder dat Zeelt 'm losliet, uit angst voor terugkrabbelen in eenzaamheid, na z'n ontzettende versombering van eerst. Want zeker wist ie dat, was Hein op een of andere