Levensgang, tweede deel

i4i

de gordijnen zwaar neer, waarachter zwak zongestreep wrong uit reten, omspattend flauwe vlammetjes van kroonboog.

Zusters van Bresser en van Suze zaten vlak om haar heen, met zakdoeken voor gezicht gedrukt, of in open traanbiggeling versmart te huilen, stil-schokkend, of pratend zenuw-hoog over Eva. Soms luwde eaudecologne-lucht uit hun midden op.

Weer was in den hoek bij de groote makelaarsgroep 't gesprek, maar nu stil gedempt in fluister-wildheid, teruggedraaid op 't failliet en op de krizis die volgen moést, met 't dolle stijgen van de ruwprijzen.

— Wil ik jullie es wat zegge? — heeschte zacht 'n makelaar naast den dikbuik, die aan den rouwrand van z'n hoogen hoed zat

te pulken, — 't sindikaat is goógem... of ik bin temmich ____Je

zal zien de andere week, as Lewie naa Londe gaat, ken ie niks krijge... is d'r geen ankomme an!... ze zijnne doodzuinig op haarlie goet... wat ze hebbe, houe ze ijzervast, dan kenne zullie de prijze de hoogte in krijge... wat 'n mischgazzers ^z)!...

Juist kwam Bresser langs de groep sprekers; stilte zakte tusschen ze in. Zacht-belangstellend stonden 'n paar van d'r stoel op. Bresser vragend beminnelijk-indringerig, ״wanneer of de lewaaje ^s) was."

— Woensdag tege tien uur, — zei ie toonloos-smartelijk.

En weer liep ie stil tusschen en om de visite, of bleef strak kijkend voor zich uitstaren. Hij voelde zich veel lekkerder nu ie uitgehuild had; dat gaf 'm lucht. Dat 'm verdriet pijnigde kon iedereen wel an z'n ponem zien... want hij had 'r toch blind lief gehad... maar wat was 'r an te doen ?... hoe meer ie zich overstuur zou maken, hoe erger 't zou worden voor z'n huishouên en voor hèm... Maar wie kon haar plaats innemen?... wie was te vertrouên in dien dievenboel ?... Nöh, daar zou ie maar niet an denken!... jawel... goed gezegd... maar waar vond ie d'r een... Wèg, inééns weg was ze!...

En weer kwam huilkramp in 'm opschokken, maar 't kon er niet uit, 't stuitte, 't zat zoo vast als 'n prop in z'n keel; alleen voelde ie gloei-getintel door handen en voeten.

Dwaalkijkend over z'n visite, zag ie inééns hoe de makelaar met z'n zuigelingengezicht, speel-luisterend naar 'n ander, met bemod-derde laarzen de lagere galerijpunten van z'n buffet zacht be-trapte. Godverdomme, dat kon ie niet hebben... wat 'n lomperd... zeggen wou ie niks... ze zouên denken dat ie niks anders nou in z'n kop had... dan zou ie 'm roepen en net doen of ie 'm iets te vragen had. Afgemikt, als toevallig toch, kwam ie bij 'm staan en fluisterde 'm iets in 't oor, waarop de makelaar vereerd opveerde van z'n zetel,

') Niet goed in 't hoofd. ') Zwijnen op de mest. ^s) Begrafenis.

II.