Levensgang, tweede deel

139

God doet... jaa daa kenne wij mense inkomme!... binne wuilie daa kompaabel voor?...

Lozij, die naast 'm zat, maar in 't sterfhuis geen ruzie wou maken, voelde dat 't op hèm ging, den atheïst, en verkneukte zich alleen met breed-spottend te kuch-lachen, zoodat ze allemaal naar'm keken en zien konden hoe ie die sentimenteele godsonderworpenheid aan z'n laars lapte. — Driftig ging voort de vrome:

— Wat God doet is wèlgedaan... daar motte wij ons bij neer-legge... wéé an degeene die dat vergeet... Wat zeg jij, Raffi?

De aangesprokene, 'n donker, klein joodje, verschrompeld-chle-mielig in te wijê jas met lange mouwen, kwaadaardig overal rondkijkend, schudde van ja, maar antwoordde niet verder.

De papegaaien waren weggenomen uit de hoeken en overal in 't rond stoelen gezet. Aan 't linker raam, in duisterig licht op elkaar geschoven, zat 'n groep babbelaars te fluister-smonselen. 'n Buik-vette makelaar, met zwart, kort-nijdig krulhaar en groote, spot-bruine oogen, had 't met 'n paar juweliers over 'n failliet, waar ie pas op de klub van hoorde. Smonzel-schuchter, met telkens scherper stemverheffing van opwinding en wildheid, ging ie in vlotte roddel-graagte ¹), over-en-weer met z'n hoofd naar alle hoeken tegelijk sprekend, rondstrooien z'n nieuws, 't Kleine, zwarte joodje Raffi, in z'n chlemiel-wijê jas, was tusschen de stoelen doorwringend naar 't groepje geslopen. De dikbuik was nog aan 't spreken.

— 'n Patch hét ie... Streewe, waar ie nie meer van opkomt!... nö-jaaa, Sallie hét kloumich ²) z'n pottefulje verlore!... dat kenne

we!---- ik zal alle maand verdiene wat d'r in was!... over m'n

einde!... van Streewe alleenig maar had ie zestig duizend frank an roosies en van Moos Pos dertig duizend gulde an geslepe fijn briljant.

Fluisterend aan alle kanten werden 'm nu vragen gedaan wie 'r nog meer in zat, en waar ie heen was, de gefailleerde. In vuur van gesprek vergetend 't sterfhuis, negeerend de sufsmart van mevrouw Bresser, Levie niet meer ziend in de kamer, omgonsden ze 't vertrek met gedempt klubgekonkel en gesmoorde uitlaaiing nog van kijfdrift-hartstocht. Giftig, met woede-blik, mengde zich 't klein-zwarte makelaartje in 't gesprek, even schuin achter zich ziend naar de deur of Bresser nog niet terug was, en ie wel spreken kón, wegduwend in drift armen en wijshand van den vetbuik.

— Ga naa huisss!... je weet d'r 'n nefieche van! waarom zoo'n naaches ?... ^s) weet je hoeveel as 'r geslepe in was ?... tachtig duizend gulde — wie hét 'r hier retisch ¹) gegete ?... wat 'n luch... 'n pesstank — afijn en weet je wie d'r in zitte... MoosSalzburger uit de Sarfatistraat... en Daved Zallif... van de Kloweniesburgwal,

en Manes en Joos Cros,... alle twee broers!____En mit roosies

hét ie ze ook te pakke — addenom wat è luch, om te beswijme