Levensgang, tweede deel

138

weggeschroeid uit bruin rimpellaag voorhoofdje, met 'n git-zwarte, in blank-strakke scheiding gespleten bandeau op 'r kopje geplakt, waar 't natuurlijke, grijze haar onderuit schoof in kleine, zilverige kartels, nietig-verzakt achter mansruggen, viel inééns uit, met piepstemmetje vragend hoe lang Eva gelegen had.

— Zes dage, en uit was de grap! — zei Sak beef-toonloos, kijkend vlak op 't wezenlooze gezicht van mevrouw Bresser, zonder haar te zien.

— Genèbbiech, — teemde voort 't vrouwtje in piepstem, sprekend nog achter mansruggenmuur, maar die in uitwijkende beleefdheid 'n eindje voor d'r opengebrest was, — laat ereis zien... 'n goeie drie weke geleje hèt ze me nog allemaal naaigoed voor de kindere

in me hande gestop... jaa ik wou dat änneme,____maar ze hèt me

nie losgelate, om as ze gehoord had dat me Arie permitswe ^r) was geworre... en hèt ze nog chtosz gemaak ²) en gezeg: u zal 't aan mijnn zoon beléwe... En toch... ik wéét 't niet... hèt ze allang bleekig gezien, von ik... as je me de waarheit vraag... ik weet niet... ingevalle, intersiek... bleekies...

— Ja, — stemde 'n andere vrouw in, — goet hèt ze nooit uitgezien... altijd 'n pietsie ingevalle... en zoo 'n pietsie mager...

— Ogg!... wat zaneke juilie — zei 'n jonge juwelier, die dol op Eva geweest was, — 'n schoonheid was 't... jaa bléék!... Van 'n kleur mot je 'n boel zegge... M'n zuster die verlede jaar gestorve is,... twee weke voor d'r dood lagge de roze nog op'r gezicht... elkeen hèt gezegd ״Wat is dat voor 'n boerin?...״ en twee weke d'r na was ze d'ruit... 'n meid van achttien jaar.

— Natuüllik, as je wat mot overkömme, komp 't dóch, — wijs-geerde uit 'n hoek, waar 't tot nog toe stem-stil geweest was, 'n dikke vrouw, tante van Eva, met 'n egoïstische koelheid haar japon, die kreukend knelde 'n beetje tusschen 'n buurmansstoel, met kop-rood-taaiige inspanning lostrekkend onder 't spreken.

— Nóh!... zal ik stèrrewe as 'k ken hoogte krijge van zóó 'n dokter!... — piepstemde 't joodsche bandeau-vrouwtje weer hardnekkig erdoorheen van achter de manrugbres, — waar is 't... wie laat de godgänselike nach toezjoer 't raam ope bij zóó'n zieke!... dan mót je toch kou vatte... alles hèt zijn goed en hèt zijn kwaads... maar zoo iets....

— Rare ménse binne juilie, — zei langzaam in plechtig gekijk rondom 'n vrome makelaar, heel luchtigjes op z'n tonnigen buik slaand uit spreekverlegenheid, — iedereen hèt 'n eige zig-zelwers an zig,... we motte d'r allemaal an gelóówe... de ééne vroeg, de andere laat!... iedereen hèt z ij n gezäire ³)... Waaragtig... niét om wat te zegge ...ik had 'r hónderd jaar gegund... maar wat

') Meerderjarigverklaring volgens de joodsche wet. ^ä) Geschertst. Z'n rampen.