Levensgang, tweede deel

135

Tegen den ochtend kwam 'r beweging in 'm, trok iets los in z'n hoofd, begreep ie inééns al wat ie gehoord had van Zeelt

Met de eerste post bracht z'n moeder boven 'n briefkaart van Zeelt, waarop, in 'n paar droeve woorden, heel kort, gemeld stond dat juffrouw Eva gisteravond om elf uur was overleden, na twee uur hevigen doodstrijd.

£üe briefkaart nam ie aan, kalm,... hij hoorde zich spreken en lezen,... maar weer stortte die schrikverlamming zich over'muit... als was z'n kamertje, alles, alles om 'm in zwachtels gewikkeld, zoo luidloos verstikt en vreemd roerloos stonden de dingen voor 'm, zoo ver dwaalden ze van 'm af.

Hij begreep niet meer waar ie was, wie ie was... wat ie gedaan had... Alleen voelde ie bange stilte, omsuizelend en omjagend z'n hoofd,... benauwing en drukking in z'n hersens,... stikkende hitte... En dan ineens voelde ie omduistering nevelen rond 'm, overal donkere, donkere diepten waarin ie wegstortte... Daar, in dien gedachten-duizel, achter 't donkere gebons in z'n hoofd, in 't tuimelgedreig rondom, hoorde ie wat 'r gebeurd was... Eva... juffrouw Eva was heengegaan ... nou ja... ■wat?... Eva... Eva was die heengegaan ?... Néé!... onzin!... 't kon niet door z'n kop... 't stuitte, 't drong niet dóór... Wat droevig was 't hier, en wat stil... en was ie

niet vlak bij zichzelf?... Nou las ie weer____wat... wat... Eva,

was die overleden?____heengegaan?____waar?.....waar?.....

Maar toen inééns, als brak in gloeivaart door z'n ziel wild-neerge-smakte, ingeperste spanning, tuimelde óm al wat ie van zich af had gezien, draaide terug in slingering voor z'n oogen, hoorde ie, voelde ie, begreep ie weer, als vielen er zware wattendotten uit doof bemet-selde ooren, ging er schrijning van hevig leed als 'n zielsstriem door z'n bewustzijn,... begreep, zag, las ie... juffrouw Eva is dood... juffrouw Eva was niet meer... dood... dood!...

In één pijnlijk gekronkel, in één woest-kijkend gesnik, wild-schok-kende smart, plofte ie neer op z'n bed, uitschreiend in razende stijging van leedbesef, trappend en stuiptrekkend, zuchtend en kermend onder verbroken begoocheling uit den neerduizelenden tuimel van wezenlooze, strakke waanzin-spanning, neergesmakt nu voor 't feit, het feit dat eerst z'n brein niet dóór kon, verdoofd en verslagen als 't was in eersten schrik van ontzettingsramp. — En midden in uitrazende smartbreking voel-huilde ie nu alleen dat zij weg was van hém, zij, zij,... dat ie 'r nooit meer zien zou,... haar niet,... Eva niet!...

Dichter schroefde de uitgeschreide, moe-gefolterde, droge smart weer om z'n keel, z'n hoofd, diep-diep omprangend z'n heel denken, z'n leven ; en weer daarna stortte krampschokkende smart z'n oogen uit, in brand-tranen omvloeiend z'n gezicht, verdonkerend weer de dingen voor 'm in die zwarte angst-diepte, die leegte, die vreemdstille leegte, waarin ie nou hoorde alleen: Eva was heenge-