Levensgang, tweede deel

I3i

stoep af, terwijl de dokter öp kwam. Toen, bleek-ontdaan, bleef ie even staan. Wat lang toch moest de dokter wachten eer opengedaan werd, vond ie. Eindelijk kierde open deur.. . Als ie nou es meeglipte naar boven... Och, t e dol om over te denken... ze

zouên 'm voor 'n dief houên____Nog nèt zag ie den dokter op z'n

teenen zacht de trap opgaan, gedruischloos zakkend in de trap-loopers. Dan zacht drong de deur weer dicht en alles bleef stiller om 'm in 't stoei-gewemel van vlokkenwit. Als ie nou es wachtte op den dokter en nèt deed of ie 'n goede kennis was, die in 't voorbijgaan nog heel eventjes informeerde!... Ja!... drommels wat 'n goed idéé! — 'n Beetje vroolijker, nu zeker wetend dat ie goed zou hooren wat'r scheelde en hoe ze was, liep ie heen en weer, z'n voeten niet meer voelend van marmerkou, nu en dan wegslaand en afstampend sneeuwnat van z'n gezicht en kleeren. Als die dokter nou maar niet zoo'n trotsche klant was die 'm eerst zou ondervragen wien ie voor had. Lang-geduldig bleef ie doordrentelen heen en weer, niets ziend dan de stoep waar de dokter afkomen moest.

De sneeuw dwarrel-vlokte in zachtere sprei-wemeling neer, ge-ruischloos verwittend menschen en straat. Duidelijker kon ie 't huis zien; maar weg bleef de dokter, vreemd-lang. Dat drukte 'm weer, stapelde bange vermoedens in 'm op. Groote god, wat was er nou an de hand met 'r ?... wat zou 'r nou gebeuren ?... wat wou ie 'r doen?... Als ze nou es verschrikkelijk benauwd was?... als ie'r pijn deed?... als ze nou es èrg, èrg naar was?... Och, maar dat kon toch niet!... nee, nee, dat kon niet... wat kon ze hebben ?... gisteren was ze nog op, en goed zei Zeelt zelf... Verkouen, anders niks, benauwd van slijm ... Maar Jezus, die dokter,... waar blijft ie! — Sussen wou ie zichzelf, wègduwen angst-vermoedens, malle,• zenuwachtige vrees. Maar de dokter kwam maar niet — God-alle-heilige!... als ie nou es achter de deur mocht staan van haar kamer !... Wat zou ze toch doen ?... wat zou ze nou denken ?.. hoe zou ze liggen?... zou ze èrg bleek zijn?... zou ze wel goed verzorgd worden ?... en zou ze toch mogen praten ?... Als ie nou es plotseling voor d'r bed kwam, zou z'm dan herkennen ?... en zou ie haar handjes mogen drukken ?... zou 't ?... Hoe zou ze liggen?... heelemaal apart?... hoe liggen nou eigenlijk zulke rijke meisjes?... zóó in d'r onderkleeren ?... En de dokter nou ?... moest die 'r nou zóó maar onderzoeken?... Heilige maagd... wat stil, wat naar!... Nog niks, nog niks! —

Allemaal afgebrokkolde denkinkjes en knagende wanhoopsangstjes brandden in z'n hitte-hoofd; nare, jagende vermoedens, killer, verwarder dan ie wou, — of ze wel sterk genoeg zou zijn, of ze tegen 'n stoot zou kennen, en of de dokter wel 'n goeie was. En sterker schreide 't in 'm dat ie 'r niet dadelijk mocht zien. Alles, alles zou ie 'r voor gegeven hebben als z'm toelieten, éven maar naar d'r kijken, dan zou h ij aan 'r oogen dadelijk wel zien of ze 't vervelend of goed vond dat ie kwam____ Zou ie Bresser es vragen____ zou