Levensgang, tweede deel

122

kop... Als ze dan vertegenwoordigers naar 't parlement sture... jonge, dat ze dan zelf kenne zien hoe er voor hun belange gestreë wordt,... en dat uit hun midde zelf zulke vertegenwoordigers moete komme... Verdachtmaking־e, laster allemaal dat ze niks doen, zijn gemakkelik rond te strooie natuurlik... he ?... en blinde ooge, die dichtgesmete zijn met vuil en zand, is gemakkelik voor te houê wat 'r niet gebeurt...

Hein moest even uithijgen; hij voelde weer 'n zeg-vuur in zich branden, onverschillig tegen wie nu. Er zat kracht in z'n stem en hamerend beukte ie voort. Rozalie luisterde maar half en verzamelde onderhands denkbeelden om 'm straks inééns 'n douche te geven dat ie druipen zou. Zoo kon Hein nog doorgaan, omdat ie vooruit ook gezegd had dan alléén z'n meening te zeggen als ie 'm niet zou onderbreken.

En alles om zich vergetend, in 'n heerlijk opwindende zekerheid van zuiver-iets-verdedigen-tegen-valsche-voorstellingen, gloei-lekker van binnen, gooide ie Rozalie weer voor hoe ie dat anarchistische ideaal razend gevaarlijk en vijandig tegen de arbeiders zag ontwikkelen. En ontleden ging ie z'n schijn dat 't nog veel hooger leek dan 't socialisme, veel idealer, vrijheid voor alle menschen, vernietiging van alle tirannie, verbroedering, opperste rechtvaardigheid predikte, maar dat, als men maar achter de schermen zien wou, de larie heel gauw voor den dag kwam en al dat mooie omwisselde in haat, venijn, barstende jaloezie en laster; die paar werkelijke edelen en dwepers niet te na gesproken.

Nee! — ging ie voort, opgewondener, inniger, — 't anarchisme is geen kroning van ieder mensch.... lak, larie, dat zeg ik!... al stelt 't ook de persoonlijke vrijheid als hoogste ideaal... Integendeel, 't loopt uit op 'n verkrachting en verlaging van je karakter, je natuur, bij elk mensch ommers,... en daarom zal ik overal helpe verspreie, waar 'k kan, de volstrekt niet nieuwe waarheid, maar iets dat toch heel veel lui nog meene,... zie je... watte ?... dat 't nog 'n mooiere, nog hoogere vorm... zie je... iets heiligers is dan 't socialisme, begrijp je, zoo iets als 'n voortzetting van dat ideaal, maar... integendeel zeg 'k... dat 't lijnrecht tegenover ons gaat staan in alles...

— Nou breekt me klomp! — viel Rozalie er driftig tusschen in, — voor dat je straks zei niet te wille lulle... sta je 't me nou aardig te doen... verdomme... godverdikme wat 'n woorde!.. Nou, ik zeg je dat je van 't heele anarchisme niet dat begrijpt,... de heele boel hê je verward in je opgenome en net zoo mirakel verward door je kop late spele... Wij individualiste zulle geen solidariteit voele!... maak me 's lekker... toêê... Maar vergeet niet maatje dat 't bij jullie maar woorde zijn... sacréju!... jelui spreke 't woord gemeenschapsliefde maar uit, zoo gemakkelik as 'n bakker z'n broodjes bakt... en 't mooiste komt nog... Met al dat gemier make jullie van de arbeiders weer slavekarakters... Juilie lulle maar