Levensgang, tweede deel

I IO

geest. Maar dan lachte ie en zei zich-zelf dat zoo'n malle illuzie-koestering meer kwaad dan goed deed. Waarom hij juist, dacht ie, en al z'n kameraden niet, die nèt zoo vreeselijk zwoegden en snakten naar ruimte, naar lucht. Iets bizonders was ie toch waaratje ook niet. Want wat was er te verwachten van hèm als ie zich nou es aan breeëre studie kon geven ? Toch zou ie 't Zeelt op den man af vragen, en als ie 'm dan erg mal en verwaand vond in z'n heel vaagjes uitgesproken plannetje, wat toch altijd maar malligheid zou blijven, dan zou ie zich wéér eens belachelijk hebben gemaakt. Nee, hij moest zoo maar in dien zwaren zwoegtred meestappen, maar heel gelukkig zijn met de uren die ie vrij had, om met z'n jonge ziel te vechten voor ruimer geluk en onafhankelijkheid voor allen.

Eva had ie, na hun wandeling, die in z'n geest was blijven hangen als 'n verrukt-heerlijke droom, nog eens éven gesproken, maar toen had ze, omdat er anderen bij waren, hem met meneer Hols moeten aanspreken, en hij, strak-eerbiedig met juffrouw antwoorden. Wel begreep ie dat ze niet anders kón, maar toch maakte 't 'm vreeselijk verdrietig d a t 't niet mocht, 'n Gedachte die 'm al lang kwelde, kwam dan weer in'm boven dobberen. Waarom toch droeg ze op den wandelingavond 'n voile, zoo 'n donkere; om niet herkend te worden dat ze met hèm liep? Dat idee martelde 'm erger nog dan z'n angstwachten vóór hun samenzijn. Waarom durfde ze niet gewoon 'n wandeling met 'm te maken? Zóó schunnig was ie toch niet! Ja, nou begreep ie, 't was haar standentrots, haar klassegevoel. Hoe was 't mogelijk! Zoo innig voelde hij haar als was ze in z'n ziel geboren, als bewoog ze zich in z'n hart, als ademde, dacht en sluimerde haar leven in zijn verlangens. En toch, wat was ze innig tegen 'm geweest, zij toch, ja zij, juffrouw Eva, had hèm gedwongen haar bij 'r voornaam te noemen. Maar waarom dan alles zoo bedekt, zoo in 't geheim, zoo achter stoelen en banken ? O! dat smartte 'm erger dan alles, al begreep ie soms dat z ij, dochter van den juwelier, niets anders kon. Als karakterdaad toch voelde ie 't klein, doortastte ie wel vaag dat ze 'n beetje van'm hield, anders dan van 'n anderen jongen, maar daar bovenuit begreep ie zekerder, dat ie wel altijd 'n vriendje zou blijven dat in 't geheim met haar es mocht wandelen, nu en dan es haastig 'n paar woordjes kon zeggen, of schuwtjesang-stig, om niet betrapt te worden, d'r hand mocht drukken, maar meer toch niet. Nee, ze hield zóó niet van 'm dat ze openlijk voor haar sympathie durfde uitkomen zonder standen-schroom, hem openlijk durfde groeten, aankijken, zooals ze kon met haar goddelijke pracht-oogen, die, als ze met 'm alleen was, zoo konden schalken en lachen, of zoo wijd staren, strak en toch diep. Zoo op den winkel, tusschen 't gewoel van al die sjieke blufmeneeren, herkende ie 'r niet. Wel bleef ze altijd even mooi, even rank en apart lief van gebaar, maar hij zag haar blik niet, of heel vluchtigjes óver'm vliegend, en haar stem sprak niet zoo in vollen zangklank tot hèm, al bleef die verrukkelijk. Alles van'r was dan zoo van hèm afge