Levensgang, tweede deel

IOO

smaragdgeglans ertusschen wemelend, als vielen er kleurige sluiers uit maanneveling, neergespreid in schemerend schaduwgebaar. Als lichtend tusschen 't waas van kwijn-kringen en dampgolven, pluimden andere, diepere plantlabyrinthen öp uit nieuwe hagen en heesters, dóórschijnend flauwer in halfdonker, verzinkend achter grillige, poliepige krinkels, angstgroepig, als was er 'n oceaan rond leeggeslurpt, versteende plant-angsten die bogen in halve licht-donkering, met wortels wegkrampend in grotduisteringen en hun taksmeekingen verlicht in toovermaanneveling, al ragger verkringd, met al verder zacht-zilveren sluierwuivinkjes. Bezijden de lichtende poort toortsten in zwevender blauwglans, in weerschijn van petroleümtintige wolkjes, neergedrukt door sombere treuring, spar- en dentakken, vlerk-lam afhangend rond witter licht als van fonteinweerkaats, dat doorvloeide tot op stamhelft om duistere en lichtere grotjes van kristallig gebrokkel en ijspiekige naaldschitteringen, met gebroken lichtglanzen die, verdampend teruggolfden en opzweefden in sterker vloei verzilverend de toppen, al ijler, ijler, wemelend dóórstroomend rond lichtpoort.

Daar achter dwaalden ze weer in kronkelender gekruis van smaller laantjes, gestold in rijptoover, aan één kant in maanblauw zwemmend, zwaar beladen met vonkspel; donkerder aan de andere zij in grauwen nevel. En eindelijk, onder 't laag struikgehurk van smal-zilveren paadjes, nieuwe, wijê lanen, met boomtopbogen naar elkaar toe, lichter glanzend in sluipglans van maanblanken schemer, waar plots uit 't midden opgoochelde 'n wit beheiligd orgel dat zweeg, verschemerd in de lanen-kathedraal, met achter zich smaragd-blauwig gedamp, verdiept heiligdom van stommen zang, gehouwen uit 't brooste sneeuwblank, op smetloos-slanke pijlers zacht bevonkt gedragen, hooger, spitsiger en verdiept in al god'lijker reinheid van pilaar achter pilaar, met één tempelplek in gothischen wondersche-mer omdauwd van kleurdemping: 't goudtintend altaar dat bevend ervóór schommelde. In die kathedraal-lanen, bij beschemerd orgel, in den wond'ren tempel met z'n gevonk van zuilen, die zelf lichtten weer in groenigen gloed, met weerschijnsels van dwalend blauw en stervenden zilverdauw, zacht omfakkeld van maanlichtkaarsjes, stonden, als in kwijnenden bengaalschen gloed van paars-violettten mist, schijngestalten, vreemd en hoog, bukkend en neergezonken, versmart en stom midden in hemelsche stilte, waar soms even verrukkings-gezucht doorsuizelde van hemel die er open bovendreef in eindelooze sterwemeling. Er vóór woelden groepen, neergezonken voor goud-tintenden altaarvoet, op vloer van groenen golfdamp, licht groen, dat schokte en sidderde, ómstoet-buigend in wurg-worsteling, in weemoeds sidder-stilte van wit orgel, dat heviger rust suizelde, lichter mysterie-wijding liet vloeien uit z'n kathedraalbogen. En tusschen brooste bouwselen van 't teederste blank-blauw, stond neer-geschemerd 'n Notre-Dame, omglansd van kanteelig torenspel en spitsschaduwtjes, donker-fijn in den ijlsten damp uitgehouwen, opperste heiligheid, rein, zóó vroom-duizel-stil dat alles verzonk erover,