Levensgang, tweede deel

96

Ze waren bij de Westermarkt; als ze nu over de Marnixkade terug gingen naar 't Leidscheplein en dan even 't Park in; ja, ze zou 't vragen.

— Meneer Hols, vindt u 't goed dat we over de Marnixkade teruggaan naar 't Leidscheplein, en dan eve 't Vondelpark ingaan ?. ״ We loope nu toch in de maneschijn, late we 'r nu ook es 'n echt maneschijntje van make... Vindt u 't goed ? — lachte Eva. Spottend had ze 't woordje ״maneschijn" uitgesproken, alsof 't'n sentimenteel grilletje van 'r was.

— Heel goed juffrouw, maar vindt u 't niet wat koud voor u?

— O, heelemaal niet!... laat ik liever ü dat maar vrage,... u loopt met 'n dun jasje en 'n liggende boord... nog wel zoo'n wijê... zet u maar u kraag op.

— Och juffrouw, ik ben niet koüelijk uitgevalle, en d'r zit toch geen knoop an me jas van bove.

— Mag ik 'm dan dichtspelde?... toe,... blijft u dan eerst eve staan.

Zacht hield ze in haar zweeftred, staan blijvend voor Hein, 'm vragend of ie even haar mofje wou vasthouên. Aan den onderrand van haar manteltje zocht ze 'n speld. Hein, bleuig als 'n kind dat door 'n vreemde geholpen wordt, hield stijfjes z'n nek achteruit en liet Eva morrelen aan z'n hals om de kraag nauw-rustig te sluiten. Ze vond 't heerlijk, dien langen jongen eens 'n beetje te verzorgen, en innig meelij voelde ze met 't schamel-sjofele van z'n kleeren. Haar broers en zusters hadden alles, waren warm vertroeteld nu in bonte en wollige winterkleêren, en hij liep maar in 'n grijs-groezelige, half-ver sleten, kale demisaison. Van 'n kameraad laad ie 'm voor 'n prikkie overgenomen. Nu liep ie liever in de kou naast 'r, dan z'n vuilen werkulster aan te trekken, die nooit opraakte en waarvan ie de lucht niet meer verdragen kon. Geen enkele moppering hoorde ze tegen de scherpe kou. Met fijn behandschoende pootjes, stond ze nog z'n kraag hoog op te te trekken, 't halskuiltje in te duwen. En vreemd voelde Hein haar heerlijk lichaam vlak voor 'm, met dat bang-voorzichtige gepeuter in z'n hals, om de speld zacht-pijnloos door de kraag te drukken. ׳Jïven was 'r 'n wilde neiging in 'm opgelaaid om 'r es beet te pakken, tegen zich aan te drukken, de voile weg te rukken en 'r te zoenen, te zoenen, lang op haar goddelijk mondje, en te aaien dat lief heerlijke gezichtje, dat ie nou maar niet zien kón, maar toch zoo goed kende, 't Sidderde in z'n handen 't verlangen, 't beklemde 'm zuchtend-harts-tochtelijk, om dat ranke middel naar zich toe te halen; ze stónd er zoo voor, zoo lief, heelemaal zonder weerstand, dat slanke lijf, en die handjes die in vlugge gebaartjes daar hèm stonden te verzorgen in de kou. Maar wild-liederlijk voelde ie z'n neiging direkt, ongetemd woest, zooals 't alleen in hèm óp kon komenJ En aaien deed ie nu zacht 't mofje, dat ie voor haar in z'n handen hield zonder iets te. zeggen, als liefkoosde ie haar gezichtje. Néé, hij kon 'rniet