Aron Laguna

ARON LAQUNA 175

Aron.

Nee vader. — Morks is 'n héél groote kracht én ... ziels-eerlijk !

Baruch.

Ben je gék Aroon ?

Aron.

Nee vader. — In mijn drift eerst, heb ik anders geoordeeld — maar nu niet meer.

B u r u c h (ontzet). Je bent me toch... vréémder... dan 'k dacht! (ademloos) Allemógendste Vader!... Ik wist wél dat je je eigen leven leefde ... dat je... Maar noü ... twijfel ik toch ...

Aron (onderbreekt). Waarom?... U zei straks zélf: al verlies je 't diérbaarste... dan nóg moet je je levenslast behouden ?

Baruch.

Ja, maar... als je dit van Morks zoo voelt... waarom kom je dén niet bij 'r aan huis... om je kind te zien ?

Aron.

Omdat... ik tóch maar 'n gewoon mensch ben. (Plotseling weer gezang bij het venster. Sterft weg). Hoor ze zingen! wat 'n ddg!

Baruch (vorschend). En ... jouw verdriet dan... daarónder in je ziel ? Aron.

Gaat voorbij.