Aron Laguna

ARON LAQUNA 169

A r o n.

U vraagt me: kün je naast äl je eigen verdriet nog lust gevoelen om voor änderen te werken "ï... Waarom niét vader ? (plotseling vurig). Ik ril bij de gedachte dat u zult denken: Aroon spreekt vergaderings-frasen ... Aroon doet dweperig ... hij schettert...

B a r u c h.

Heb je van mijn óóit zoo iets gehoord ?... Integendeel jonge! — Tegen alles en ieder die je belasterde hield ik vol: Aroon meent 't diép... zóó diep, dat ik 'r van beef!

A r o n.

Juist vader. — Däärom kan ik u ook nü zeggen waarom ik, nä het verschrikkelijke dat met me gebeurd is... waarom ik kän blijven werken voor anderen ... Omdat ik alle eigen smart en verdriet van één persoon kléin vind... jajä vader... héél, héél nietig en voorbijgaand ...

B a r u c h.

Maar ... maar...

A r o n (onderbrekend). Och nee vader!... redenééren daarover... over onze levensleer deed ik nóóit met u en zal ik ook nü niet doen. — Ik zéi het wel. — We zijn van elkaar äfgescheurd en we kunnen elkaar nooit meer naderen!

B aru c h.

Tóch zijn we hetzélfde in onze natuur!