Aron Laguna

168 ARON LAGUNA

A r o n.

Nee, absoluut niét. — Maar... bij daar... Lea ndést 'm ... Baruchje er vlak bij!... (zacht kermend). Néé... ddt kén 'k niet zien!

B a r u c h (droevig). Dan is je pantser niet zóó dik als ik dacht, Aroon. A r o n.

Dat zei ik u zélf.

B a r u c h.

Maar... maar... als je het diérbaarste kwijt raakt, dan nóg... dan nóg moet je je aan de levenslust vastklémmen!

A r o n.

Ik ben niet droefgeestig vader.

B a r u c h.

Maar als je dan toch zooveel verdriet hebt... ik bedoel jijzélf... zie je... jijzélf... hoe kan je dan nog plezier hebbe in werk voor anderen ?

A r o n (staat op).

Vader. — Voor het eerst van al de jaren, dat ik van u gescheiden ben... voor het éérst vader... zal ik u iets moéten zeggen van mijn levensbeschouwing, die mij heiliger is geworden, dan élles wat ik bezét en bezit op de wereld.

B a r u c h.

Goed jonge... ik zal probeeren te begrijpen.