ARON LAQUNA 167
B a r u c h (bedeesd).
Zie je nou wel... zie je nou wel — nou zei je dat ik spreken mocht?
A r o n (het er uit wringend). Goéd dan ... spréékt u.
B ar u c h. Hou je dan nog zóóveel van 'r?
A r o n (half verstikt). Och ... och ... vader!
B ar u c h.
Ontlast je nou es jonge — je bent zoo alléén. — Uit je gedachte is ze nooit, wél ?
A r o n (stug).
Nee. — Maar ik heb mezelf gezworen, haar nooit... nóóit meer te willen zien !
B a r u c h. De móéder van Baruchie ?
A r o n.
Goéd... de móéder!... Maar dét kan 'k niet!
B ar u c h. Kwam je nooit meer bij ze an huis?
A ro n.
Ik breek liever bêi m'n beenen!
B ar u ch.
Tóch haat?