Aron Laguna

123

Jacques.

Je hebt gelijk. — Het léven moet éérst bewijzen dat ik veranderd ben ...

A r o n.

Och,... al die persóónlijke dingen!

Jacques.

Dat is écht iets van jou... ״persoonlijke dingen"!

— Moeten we vader dan het ééne verdriet op 't andere gooien? (verandert van toon). Hij is nou al heelemaal óp van het gebeurde met joü.

A r o n (mijmerend). Grijpt het hem dan zóó aan?

Jacques.

O, hij doet geen oog dicht. — Moeder vertelt me: van de vijf woorden zijn er vier over jou.

— Mijn geluk met Roset... het laat 'm koud. — Judith met Raph... hij blijft er onverschillig voor. — En toch... tóch wil hij jou niet laten zien dat ie verdriet heeft!

Aron.

Goeie vader!

Jacques.

O, jullie zijn wél één! — Jij verbergt je binnenste voor hém... en hij zijn binnenste voor joü.

Aron (norsch). Ik... eh... hou niet van dat... gepluk in eigen gevoel.