De Jordaan, van Nes en Zeedijk

488

Lou nog wat boffen op Kareis nek, maar die stónd, zonder dat iemand begreep hoé, plotseling bovenop het neergewankelde en naar achter geslagen lichaam van zijn vijand en mepte met twee hevige kopstooten den bokser, die met ingekromde lendenen tegen een bank lag opge-stmakt, naar den grond. Niemand hielp, niemand sprong toe. Lou begreep zélf niet hoe snel hij overrompeld wierd.

Karei bloedde hevig aan de brauwen, slapen en handen. Maar hij leek ontembaar en van een verschrikkelijk aanzien. Nu de bokser eenmaal machteloos onder Karei lag te kreunen van pijn, sloeg hij den vent het gelaat tot wond, gelijkelijk hem met één hand zijn beide armen over de borst woest saamwringend. Van den vloer sleurde hij den vernietigden Lou over zandgrond en scherven, riep hij in een grauwe, ontzinde maniak woede:

— Hiér onmensch... béést!... béést!... hier hè je je loon!

Toen liet hij hem geradbraakt en kermend liggen.

Voor de zooveelste maal dwong Karei den kerels bewondering af. Alle vijandschap zwichtte voor het over-winningsimoment dat eindelijk zoo een Nesboef-meneer lag afgetakeld.

Toen Corry razend verheugd op Karei toeliep, pakte hij haar woest beet en gaf haar een nekslag dat ze omtuimelde vlak voor zijn voeten. Onder de eerste opwelling en schaamte wou ze terugspringen en naar haar mes grijpen. Ook zij was voor geen enkelen kerel bang. Maar tegelijk doorsidderde haar iets zoetwellustigs. Karel's bevende en woedende hand had ze gevoeld en brandend, den smadelijken slag op haar nek. Wéér gaf hij haar een ruk dat ze nog lager voor zijn voeten uitzonk. Nu zag ze zijn wit, woest gezicht en vlak boven haar, zijn trillenden, bevenden mond, zijn machtige oogen en hoorde ze zijn stem in een liefdestuip schelden:

— Slet!... loeder!... slét!... wou je mijn óók be-roofe?!

Ze lag neergestriemd te kruipen voor zijn voeten. Ze