De Jordaan, van Nes en Zeedijk

490

boel niet vernield om dien luizigen vent van de Nes!,,. schreeuwde ze, zich kwasi verontschuldigend.

Corry viel huiverend en vol angst op een bank neer. Al haar moed en wrok leek ze kwijt. Ze had gezien hoe pas Jan Gouwenaar was weggebracht. Als Karei zoó smadelijk het aflegde onder de giftige en stekende oogen van de souteneurs en wraakzuchtige dellen, zou ze nooit meer van hem kunnen houden. Ze haatte dien Lou met afzichtelijken wrok weer. En tegelijk scheen ze zoo angstig als nooit te voren. En toch, tóch voelde zij zich inwendig verheugd dat die twee kerels eens tegenover elkander stonden.

Karei ademde kalm, al besefte hij nu al zijn kracht en behendigheid als Jordaansche vechter en schepper te moeten gebruiken, omdat hij niet boksen kon. Terwijl hij stond af te wachten en uit te loeren, viel de Nes-bokser hem onverhoed aan en beukte pal op Karel's neus een hevigen slag neer, die opeens zijn heele gezicht verwondde en met bloed bespatte tot bij de brauwen. Corry gilde van haar bank en wilde zich op Lou werpen. Maar de meiden en kerels rukten haar achteruit bij de trillende armen.

Karei was niet verdacht geweest op zoo een vreemden stoot-uitval van Lou, die bij Jan Gouwenaar dadelijk alle verweer had gebroken. Hij duizelde even van den schok en de pijn. Op dat vage en korte bezinnings-ver-lies van den tegenstander rekende Lou altijd als een wet, waarop hij dadelijk een nieuwe roffeling van steenen vuiststooten kon neerbeuken. Zoó had hij bij Jan Gouwenaar gedaan. Maar tot zijn verbluffing en ontsteltenis kon hij de vuist-truc bij Karei Burk niet toepassen. Want die was dadelijk opzij gesprongen in den duizel der heete pijn; voerde een schijnbeweging naar Lou's gezicht uit en viel toen, met een allergeweldigste, woeste kracht en een ontzettende saamspanning van zijn wil, op de beenen van den bokser neer, dat deze wankelde en achteruit tuimelde. Wel hamerde