48
voelde zijn geweldige handen. Ze kromp, ze snikte half stikkend, en 41 de opgekropte smaad en smart van maanden barstten nu openlijk bij haar los in een vreeselijk gehuil.
Nóóit hadden de kerels Corry een traan zien storten. Oók de meiden stonden stil en vol ontroering. Allen begrepen dat Corry van Karei was en van niémand anders kón zijn.
Vier agenten, door den baas voorgegaan, bekeken de vernieling van stoelen, ballons, buffet en glazen; twee pakten onder heftig protest van Tante Lien, die hem eeTst het bebloed gezicht wou koelen, Karei beet. De bokser lag machteloos en verachtelijk te kreunen op den dansgrond, zonder een stap te kunnen doen. Dat wierd een sjouwpartijtje, ironiseerde een diender. Karei lachte zijn mooien, stillen, triomfantelijken lach. Tusschen twee mannetjes in ging hij rustig mee naar het bureau, zonder een blik naar Corry.
En zij zonk, de handen voor het gezicht, op een bank neer en huilde, snikte alsof ze stierf.
32
EINDE.
Van Nes en Zeedijk