De Jordaan, van Nes en Zeedijk

486

natuur. Nu ze zag dat Karei Burk ging, walgde ze ook van het waagspel met Lou. De bokser had al lang den knappen broer van Stijn Burk met de oogen getergd. Hij was zóó zeker van zijn bokskunst en overweldigende brutaliteit dat hij telkens neiging kreeg bij het dansend rondgaan, den vent op de teenen te trappen. Toen hij Karei Burk onverhoed zag wegstappen, onderging ook hij een soort van ontgoochelings-gevoel.

Plots rukte Corry zich uit Lou's dans-omarming lós, zoodat de bokser tegen een bank tusschen de pooiers en meiden voortstruikelde. Toen krijschte ze, in een schelle wanhoop naar Karei:

— Daar gaat de lafaard!

Ze had het eruit gegierd met een vreeselijke zenuw-woeste, bevende stem. Ze voélde dat ze loog en Burk met moedwil krenkte. Maar ze kón naar niets anders dan naar de beleediging grijpen, om hem op zijn plaats te houden.

Karei Burk keek om. Zijn gezicht stond groenbleek weggetrokken van hevige drift en de oogen sperden in zijn hoofd alsof hij een foltering doorstond. Met een ruk sprong hij terug van de deur naar Corry, terwijl hij haar woest bij de polsen greep en afgebroken, heesch gromde zijn stem in ontzettende neergedrukte woede:

— Wat seg jij slét? ... en hij draaide haar de armen met een zwaai achterwaarts om.

Al de kerels stonden op, schreeuwden en dreigden. Corry gilde, schold en beleedigde Karei, terwijl ze hem wel om zijn hals had willen vallen van geluk nu hij eindelijk was losgestormd.

Plotseling stond Lou voor hem, het ruwe gezicht met de wenkbrauwplooi in een verschrikkelijke dreiging, saamgetrokken. Tergend kalm stroopte hij de mouw op en ontblootte zijn arm. Ieder wist wat gebeuren ging. De pooiers schoven in een soort stille wraakgierigheid bijeen voor de deur en Karei kon niet meer weg. Alleen zond Tante Lien, uit bezorgdheid voor Burk, nu den baas zélf achteruit weg, om politie-hulp te halen. Ze wilde haar