De Jordaan, van Nes en Zeedijk

485

eens naar den gevallene had omgekeken en even erna wéér met dien boef van de Nes wilde dansen. Om zóóiets kon hij de meid verafschuwen en in de hel vloeken! Ze zwaaide, ze zwaaide maar, in één zwijmel en het dans-genot doorschokte iedere spier van haar gezicht.

In het voorbij-wentelen stuurde Corry naar Mooie Karei, moedwillig, zóó dat hij haar rokken in een zachten tocht over zijn beenen voelde ruischen. Hij rilde... Ze was een brutaal beest en ze blééf het.

Het geboefte en de meiden stommelden ongeduldig, nu ze niets zagen gebeuren. Corry, in het rosse licht, den boezem hijgend onder de zijden, opengewerkte blouse, danste trots met Lou door, die al dubbelzinniger lachte en haar telkens gemeen óp zich wipte. Corry werd witter en witter; want ze duldde zijn krenkende rauwheid en boert tot het laatst, om Karei te prikkelen. Nu zuist zag ze hoe hij martelend-bewogen stond toe te kijken.

Karei Burk leed hevig. Telkens wou hij zich op den vent, op haar werpen en Corry uit de armen van dien Nesboef losscheuren. Maar zijn trots hield hem terug. Want die meid, die slet, was niet meer van hem. Hij vloekte en huilde van binnen. Nu besefte hij weer wreed, nuchter en zonder misleiding, dat hij de meid tot dol-wordens toe lief had. Zoo kón hij niet blijven. Zij... in de armen van dien fielt... het pijnigde zijn jaloersche ziel en hij voelde zichzelf opnieuw schandelijk vernederd. Een schaamte-verdriet brandde stil achter zijn oogen. Hij hunkerde naar zijn eigen wrok, om bierpot na bierpot aan scherven te ranselen op den mallen kop van dien bokser; hij stikte half van gif en gesardheid, maar hij kon, kón niet komen tot de daad. Neen, hij verdroeg het niet langer. Met een snikkenden adem draaide hij zich om en wou gaan.

Corry zag het en een schrik sloeg haar eerst witte gezicht grauw. Hoog en trots had ze al de vuile pooiers overzien met den tartenden durf van haar heerschende