De Jordaan, van Nes en Zeedijk

484

beruchte dievenmeiden ״De Gele Ballon" instormen. Koos schreeuwde naar Riek Kop-zonder-Kies; Schaartje en Beige Suzanne dansten een tango. Lange Lien en het Slangenmensch stampten met vier kerels in en kanka-neerden tegen de nikkers. Gelijk een vuurtje ging het rond, dat er om de mooie blonde van de Nes door Lou den bokser geknokt werd; dat hij juist een pikker half had doodgehengst, die bewusteloos den kelder was ingedragen. De souteneurs van den Zeedijk kenden den bokser als een berucht vechter, al kwam hij zelden in de vroo-lijke buurt. Maar ze begrepen instinctief dat het om Corry en misschien ook wel om Karei zou gaan.

Van dien bokser, vertelden de pooiers met een wreeden grijns onder elkander, kreeg zelfs Karei zooveel slaag als hij hebben wou. Vol wilde vreugde hoorden ze, dat hij ook ״binnen" stond. En nu hoopten ze, eens koelbloedig de nederlaag van dien Jordaanschen zwadder te zien.

Mét de pooiers waren ook de Jordaansche jongens op de vlakte bijéén gefloten en stilletjes schaarden zij zich achter Karei, bij deur en buffet.

In Burk gingen vreeselijke gevoelens om. Hij leek al zijn koel vecht-overleg kwijt. Tegen Lou als bokser kon hij, dat wist hij zelf, niet op. Maar misschien was hij leniger, sterker en behendiger véchter. Toch, ontroerde hem niet de gedachte dat hij kon neergemokerd worden als Gouwenaar. Tegen den duivel zélf zou hij optrekken, wanneer het moest. Maar hij wou niet vechten voor die slét, al begoochelde ze hem van avond erger dan ooit en al tartte ze hem nog zoo gemeen. Haar lach, haar vreeselijke, sarrende lach, kwelde hem méér dan de heele meid haar dansen, stoeien en poekelen met allerlei kerels.

Karei Burk had met leed in het hart gezien, hoe snel en verschrikkelijk Jan Gouwenaar was neergetakeld, het moest afleggen tegen dien ploert in heerenpak. Hij begreep de koele, gemeene wreedheid van Corry niet, dat ze niet