De Jordaan, van Nes en Zeedijk

4»3

gasten. De baas wou hem niet in de zaal en toch wilden de makkers er geen politie bij gemengd. Zoodra het stoetje de kroeg uit was, viel de muziek weer roezerig in en leek het goudgroezelend licht der lampen rooder over het dolle dansgeraas en gezang heen te vlammen. En weer had Lou de eerst tegenstribbelende Corry omkneld en zwaaide hij, verhit en triumfantelijk met haar een woesten, apache-achtigen dans rond. Corry, haar weerzin tegen den ruwen kerel overwinnende, wist precies waaróm ze nu nog danste. Als Karei niet opkwam en Lou haar wilde overmeesteren, dan had ze haar mes klaar en ze zou toetasten, zoo zeker, als haar moeder nog leefde. Ze begreep dat met dezen dierlijken kerel geen loos spel te spelen was, als met dien argeloos-gped-hartigen Gouwenaar. Die kerel zou met zijn misdadige klauwen naar haar grijpen en niet loslaten éér zijn ronkende hartstocht geheel bekoeld zou wezen. Daarom waagde zij nu alles-op-alles. De woedende wrok, zooals ze dien het eerst zich bewust werd na de schending in de Kuil bij Moeke, kwam weer in haar oplaaien. Dat vreeselijke zou geen tweeden keer met haar gebeuren. Dan zij zélf, maar óók haar aanrander eraan! Toch voelde zij zich heel vreemd, nu ze haar wraak-daad ging beleven. Ze dacht éérst in een half-krankzinnige opwinding te zullen geraken. Maar nu ze voor het feit stond, en telkens zacht tastte naar het mes dat ze in haar corsage droeg, bleef ze gek-kalm en onontroerd. Wel schoten haar brandende straaltjes naar de handen en kreeg ze een gevoel alsof ze buiten haar eigen lichaam leefde, maar ze kon zeer kalm en rustig blijven denken en müürvast besluiten: als die smerige bokser me neerslaat en Karei komt niet óp, dan trek ik mijn mes en scheur hem open. Onder de laatste gedachten voelde ze een strakke ijzigheid en een wreed-hevigen wil, die haar alles zonder aarzelen zou doen volbrengen.

Piet, Manke Willem, Rooie Dirk, Nachtuil en veel jeugdig geboefte zag ze tusschen den pooiersbent en de

3i*