De Jordaan, van Nes en Zeedijk

485

lendenen, stootte Lou den Bochel tegen den grond en tartte hij Gouwenaar, terwijl een diepe, satyr-achtige plooi zich tusschen zijn wenkbrauwen invouwde.

Ontzind rende Jan op hem af en snel bofferden de steenen vuisten van den beroepsvechter op Gouwenaar's hoofd, nek en oogen, zoodat de matroos blind tastte naar zijn tegenstander, dien hij zien noch grijpen kon. Tegenover zóó een boksduivel had ronde Jan nooit gestaan, met al zijn kracht nu machteloos en hulpbehoevend. Na eenige minuten zonk hij verminkt en het gelaat vol bloed, inéén...

De negers drongen óp, en de schelle, gierende furies, hartstochtelijk belust op een hevige ranselpartij, klauterden op hun ruggen om beter te kunnen zien. De zwarte gelaten der nikkers glommen en brulden, de meiden juichten hysterisch naar den knappen Lou. De zangers en dansers propten bijéén, terwijl de baas en Tante Lien vloekten en raasden van woede dat er al weer gebakkeleid werd in hun ״eeteblissemint".

Jan Gouwenaar werd door Manus en wat meelijdende bezoekers met water-afsponsingen bijgebracht. En Lou, met eén harigen arm ontbloot, stond wreed-rustig tusschen de bewonderende, vreezende vrouwen en kerels en gooide uitdagende woorden naar Corry. Als een vrouw hem sloeg, lachte hij tartend naar haar, dan moest het altijd een man tiendubbel ontgelden. De blonde zou hij op een andere manier wel inpeperen.

Corry stond bleek, doodkalm, zei geen woord terug. Ze had alles uitgelokt om Karei Burk te zien losbarsten. Maar er kwam geen spier van hem in beweging. Zou die vent nu een lafaard geworden zijn, vroeg Corry zich af, nu hij eens eindelijk zijn meester vond in den bokser? Zou hij niet durven? Karei... en niet-durven, daar had ze nooit van gehoord. Ze begreep er niets van en wel hevig moest zijn minachting zijn. Tóch zou ze hem opnieuw sarren. Gouwenaar werd weggedragen, gewond en kreunend, door Manus met behulp van vier meelijdende