De Jordaan, van Nes en Zeedijk

481

bezit kampte. Ze danste met hem, misschien zelfs om zich voor een ander te vertoonen. Onder deze krenkende afgunst-gedachte doorprikkelde Lou een helsche woede. En om dadelijk rauw en tartend te laten zien dat de blonde meid alléén hém behoorde, greep hij haar onder den dans bij de borsten en perste haar tegen zich óp.

Corry dook in eén seconde, door een wreede verheldering van bewustzijn uit haar zwijmel óp. Ze begreep snel dat Karei haar wéér verkeerd beoordeelen zou als ze niet handelde en zich uit eigen machteloos gevoel losbrak. Met al haar kracht en durf tezaam rukte ze zich tusschen Lou's knelarmen wég en sloeg hem wild op zijn hoofd.

— Fielt!... va me lijf blijf je!

Trots stond ze weer, kaarsrecht, nog net éven boven zijn ontstelde oogen uitkijkend.

Jan Gouwenaar sprong, door Manus hulpeloos tegengehouden, wild bij en kletste een hevigen klap op Lou's achterhoofd. De bokser draaide zich lenig om en stroopte dreigend-kalm zijn rechtermouw op. Al wat danste, zat en stond, rende naar den hoek waar gevochten werd. De muziek stokte. Er viel een warrige stilte. De baas schreeuwde dat hij politie zou inroepen als de bezoekers niet rustig bleven.

Mooie Karei, vóór het buffet, roerde zich niet. Hij zag alleen Corry's boezem zwaar hijgend op en neer gaan, en haar gezicht wit van schrik en drift.

De matroos, geweldig van passie, was op Lou aangesprongen zonder goed te vatten dat hij met een vecht-bokser te doen had. Manus schreeuwde het hem weer toe. Maar Jan kón niet meer hooren, zoo opgewonden en doldriftig stond hij in zijn eigen blinden haat en jalouzie verloren.

Klein en ineéngeschrompeld, verlegen met zijn gekromde lichaam, drong Manus toch naar Jan op, om het bij te leggen en hem te doen beseffen aan welk gevaar hij zich blootstelde. Met een verachtelijken trap in zijn

Van Nes en Zeedijk