De Jordaan, van Nes en Zeedijk

480

zónder te zien, dat Karei Burk hem en haar beloerde. Plots kwam zéér hevig haar oude genegenheid voor Burk óp, fel, breideloos en zóó onstuimig, dat ze zich wild uit Lou's armen wou losrukken één moment, om zich op Karei te kunnen storten, hem het gezicht vol te zoenen, hem te omhelzen en te roepen, hem toé te schreéuwen dat ze alleen, alléén naar hém snakte!... Maar de trots verstramde haar opwellingen en bewegingen.

Neen, zooals Lou met een vrouw sprak, zoo deed het Karei nooit. Lou martelde haar met ieder woord door zijn wreede, laffe, gemeene en rauwe grofheid. Het lag niet in haar aard te rillen van het gespuis; maar zijn boertigheid werd zoo stomp-van-lust en zijn oog zoo duister van lage drift. Karei Burk kon haar zelfs bedroefd maken en soms zoo zoet roeren dat ze huilde en lachte dooréén. Maar toch was hij een ellendige kerel, die haar aan het lot overliet. Ze voelde weer dat Mooie Karei iedere beweging van haar mond, ieder gebaar en het kleinste ópzwaaitje van haar rok bespiedde.

Plóts kneep Lou haar hevig vast en zijn oogen keken vreeselijk woest en dreigend. Hij had gezien dat Corry onder het dansen naar een énder keek,... naar dien jongen, knappen Jordaner. Hij giste... want ook hij kende Karei wel van aanzien.

Corry onderging een machteloos-makende verteedering onder den heeten zwijmel van dans en muziek en het brandende verlangen Karei te willen omhelzen. Het gezang der luidruchtige nikkers en het gillen der meiden er doorheen, verlamde haar aandacht, haar wil, in de armen van den geweldigen knaap rondgedraaid als een licht zweefsel. Vlak op haar verhit gezicht brandde de wellustige adem van Lou; even buiten den danskring, bij het buffet, zag ze Karei bleek staren, angstig strak; en op de bank loerde Jan Gouwenaar en keek Manus met één groot opengesperd oog.

Wéér ving Lou een blik van haar op naar Karei en inéén nu, begreep de bokser dat hij niet alléén om Corry's