De Jordaan, van Nes en Zeedijk

479

wiebelen op zijn hielen en den mond zacht-fluitend saam-trok, besloot ze het dadelijk te doen. Gouwenaar's verwrongen en smartvol teleurgesteld gezicht bestónd niet eens voor haar; en Manus' schuwe, schichtige gebaren bereikten haar nog minder. Ze aanvaardde Lou zooals ze Gouwenaar's stom-starende liefde duldde, terwijl ze van binnen wild en venijnig op Karei Burk schold,... dat hij een ellendeling was, die alweer niet naar haar toe kwam. Natuurlijk,... zij heette een slet, een gore meid en Mooi Kareltje moest niks van sloebers hebben! Zoo, in zelf-sarrende drift, danste ze met Lou, innerlijk belee-digd en gekweld; voor anderen, in tartenden overmoed, toch een beetje trotsch dat deze geduchte en al-gevreesde vechter alleen om haar den Zeedijk scheen opgezworven.

Onder de duizelende zwoelte van het zwaaien en het telkens zacht-intiem tegen elkaar ópbotsen der dansende lichamen, fluisterde Lou de bokser Corry allerlei gemeene dingen in, die zij met een koud-minachtend lachje afweerde. Lou was in een sensueele opwinding geraakt door de pracht van Corry's blanken hals, en heel de schoonheid van haar wulpsche wezen. Haar huid lichtte teer als het rose van een tepelkrans. Hij voelde een gloeiende begeerte die hem aan het beven bracht. Zóó iets moois hield hij langen tijd niet in zijn armen gekneld. Lou had verwarde verhalen gehoord van Corry's ״zondige" avonturen met de gezakrolde matroosjes en de souteneurs van den Dijk. Nou begreep hij dat een kerel een moord deed voor zoo een nekeive. Ook meende Lou in ijdele zelf-behaaglijkheid, dat Corry, zoo goed als de andere vrouwen, den liefde-duivel in hem begeerde.

Ze vond hem natuurlijk een vent-om-nooit-meer-los-te-laten. Hij lachte binnenin met kleine piepende geluidjes, in een knorrende zelf-tevredenheid. En niét ervoer hij, hoe Corry met weerzin vlak op zijn lichaam meekringde, in het ophitsende genot van den dans. Corry voelde

Nekeive: meid.