De Jordaan, van Nes en Zeedijk

478

Uitdagend onbeschaamd, wandelde Lou naar de verstafgelegen hoekbank, waarop Corry buiten adem met Jan Gouwenaar was neergesmakt.

De gierende en krijschende meiden in blauwe en hard-paarsche blouses hadden de slungelige negers van hun petten beroofd en ze mallotig op hun eigen puntkapsels geplakt. De spiegelende en laag aan de zoldering hangende tuinballen weerkaatsten de dwaze grimassen der dansende vrouwen, die al schauwer en ontuchtiger de zwartjes ״op de toon" noodden. Het zweet gudste de dronken-opgewonden en verhitte meiden van de wreed-zinneli.ke en helsch-bewogene gezichten en een verstikkende lucht zoog schroeiend door de diepe, lage dans-kroeg, in haar roode schaduwen half donkerend bij de hoeken.

Manke Riek met haar twee aap-leelijke zoontjes, op het verhooginkje tegen het raam teruggedrukt, lieten de zuchtende en blazende harmonica's kermen en jammeren.

Meid na meid zwaaide neer op het bankenhout en het verlichte stofzand dwarrelde óp als in een circus achter stampende paardenhoeven. Onverwacht was slanke Lou naar Corry toegestapt en vroeg haar op een toon van stillen bluf ten dans. Bij het naderen van dezen stoeren, gespierden gast, bekeek Jan Gouwenaar Corry bleek en ontroerd. Zij zag Gouwenaar's ontdaan en angstig-afwachtend gezicht niet eens, omdat ze zelf verdekt schuin naar Karei loerde, die al witter werd van opgekropte woede en drift. Burk herkende den bokser dadelijk. Hij had veel gehoord van dien snorkerigen knokker en zijn alles neerbeukende knuisten-kunst; doch hem nooit zelf aan het werk gezien, omdat Lou bijna nimmer op den Zeedijk kwam. Karei haatte den kerel inéén met een verbijsterende woestheid. Toch bleef hij roerloos staan. Wat kon hém den vent-van-niks en zijn minne snol nou schelen?

Corry had eerst geaarzeld toen Lou haar ten dans noodde. Maar nu ze zag dat Karei onverschillig bleef