De Jordaan, van Nes en Zeedijk

475

weigerde in scherpe scherts te kwetsen. Zijn gloed verstrakte, het tintelende en spottende van heel zijn oproerige natuur doofde in haar tartende en hooghartige bijzijn uit. Hij voelde zich in al zijn eigenschappen gekleineerd en vernederd. Hij zou in grienen hebben kunnen uitbarsten. Zonder het zelf goed te weten, slurpte hij achtereen twee potten bier in en hij keek naar Corry met een vooróp-gedrongen haat en verachting die eigenlijk nog niet vol in hem leefden; die hij in zichzelf moest aanblakeren met smonselende smaadtermen. Hij pakte haar met zijn oogen aan en liet haar weer met zijn blik los. minachtend, alsof ze iets onnoêmbaar vuils en nietigs was. En tegelijk schreide er iets in hem dat hij zoo verachtend deed, dat hij het waagde met die heerlijke meid zoo een roekeloos spel te spelen.

Toen zag hij haar gaan dansen, heel intiem, met Jan Gouwenaar. Even lachte ze, het bleeke, mooie gelaat zacht-sarrend naar hem toegekeerd. De fijne, blanke hand stootte haar gouddoorschenen kapsel vaster op het hoofd en ze roerde licht een glinsterenden kam met de tengere vingerspitsen. Jan omgreep heet en bedwelmend haar ranke middel.

Toen, plots, lééfde er in Karei de diepe, smadelijke en verachtende haat dien hij even er vóór al had willen voelen. Ilij beefde. Er viel een beklemmende verlamming over héél zijn wezen. Een angst rilde door hem heen en de woeste jaloezie begon in hem óp te gieren. Hij voelde de oude, kwellende liefdesmart die hij door de temperende woorden van Neel dacht te zijn kwijtgeraakt. Er zou iets gebeuren met hem, met haar; hij wist nog niet wat, maar het ontroerde Karei hevig. Wel sloeg er rond zijn oogen een mistige beneveling, doch tegelijk onderging hij met zenuwachtige benauwing een verruk-kings-gewaarwording die onder het dreigende zélve opdook. Nu voelde hij zich innerlijk leven als in een vlam. Zijn drift en afgunst verteerden hem wel, maar hij bleef bestaan. Jan Gouwenaar's bruin gelaat herkende hij niet.