De Jordaan, van Nes en Zeedijk

474

Sinds dit bewogene gesprek met zijn schoonzuster ver-mijdde hij den Zeedijk en probeerde Karei ook Corry te vergeten. Ze wierd tenslotte een gemeene sloeber, een del, een snol. Ze was dood, dood voor hém en zijn geluk. En ook ontknelde hij uit zijn haat de kerels, souteneurs en boeven met wie zij zoo liederlijken omgang had gezocht. Slechts één ding begreep hij niet van zichzelf. Hij minachtte het verkochte snollen-lichaam en hoe vurig ook van zinne-drift, nooit zou hij met bewuste lusten een diergelijke naderen. Maar met hun lot, hun wezen, behield hij groote deernis. Hem ontbrak alle bezinning in zijn hartstochtelijk en ongebreideld temperament en daarom ook werd zijn meelij met deze getrapte vrouwen dikwijls zoo fel, dat het hem een martelend wee bezorgde, waaraan hij niet ontkomen kon. Waarom nu voelde hij tegenover de snól Corry dat prangende en smartelijke medelijden niet? Eerder zelfs een steenharden haat, een woede die naar vernielende uitwegen zocht? Was zij dan géén verkochte, die hij in zijn ruwe ridderlijkheid kon beschermen als het moest?

Tot hij, geheel onwillens, weer ״De Gele Ballon" instapte en hij Corry zag staan naast een matroos. De vloer draaide onder zijn voeten weg. En zoogoed als Corry het besefte, begreep ook Karei, dat hij zichzelf wat jammerlijks had voorgelogen, en nog éven dol bleef als-, zelfs nog razender op de deern was dan vroeger, voor het gebeurde. Wanneer ze nu maar een beetje spijt en onderworpenheid toonde. Doch het tegendeel werd bewaarheid. Ze keek Karei, even slechts, zóó tartend en schamper-uitdagend aan, alsof hij de schuldige leek en niet zij. Haar gedrag bedremmelde Karei, bracht hem van streek en joeg de onrust en verwarring in zijn hart sterker aan. Waar bleef zijn spottende onverschilligheid, de oogenkracht, waarmee de felst-weerstrevende en eigenzinnige meid door hem bedwongen werd? Zijn tong