De Jordaan, van Nes en Zeedijk

476

Wéér zag hij hoe heftig en van passie doorbeefd, de matroos Corry tegen zich aanperste en hoe het haar scheen te behagen. Want ze glimlachte als in een zwijmel, bleek, de bovenlip even trillend opgetrokken, telkens lief in Jan's oogen zich spiegelend; plóts in den wentelenden omgang der paren, minachtend en uitdagend snel kijkend naar hém.

Nu had ze gezwelgd in de zonde, bedacht Karei en leek ze mooier en verleidelijker nog dan vroeger. Haar heele verschijnen en handelen gaf Karei Burk, onder de wrokkende werking van zijn opkruipende, dierlijke jaloezie, twee geheel tegenstrijdige gewaarwordingen. Hij kreeg brandenden afschuw voor de meid die op zoo misdadig-lichtzinnige wijze haar intiemste wezen had prijsgegeven aan het uitvaagsel van den Zeedijk. Maar tegelijkertijd werd haar bekoring er geheimzinniger door als vrouw, haar onberekenbare impulsiviteit heftiger en feller, haar ondervinding rijker en dieper. Nu was ze niet meer de nog-nimmer-aangeroerde. Het besef hiervan maakte Burk wanhopend en om beurten vol angstig geluk. Hij overzag het dadelijk: Corry deed spottender, bleek nog koeler en hooghartiger van houding. Ze leek Karei weer al de koude, berekende slechtheid en kilheid van vroeger te hebben. Al haar gebaren en woorden waren onmeisjesachtig durvend en tartend, en de oogen lichtten van onbezonnen moed. Ze scheen wel heel gemeen en verachtelijk, maar tegelijk keken de oogen zóó angstig-aantrekkelijk dat Karei huiverde onder de brandende kwellingen van zijn jaloezie. Los zwierde ze mee in de hartstochtelijk-omprangende armen van den matroos. Jan Gouwenaar, bedwelmd en dol-verliefd door haar plotselinge minzaamheid, staarde haar de oogen in als een half-getemde bezetene, die nog alleen door een blik in hypnotisch bedwang gehouden kon worden. Ze hitste hem wel aan in vurige wildheid, alléén echter om Karei Burk te prikkelen en te krenken. Maar zoodra de ópgedreven lust van Gouwenaar's eigen natuur een zelfbevredigend