De Jordaan, van Nes en Zeedijk

473

gevallen en belasterd, en Neel iederen dag bijna waarnam, hoe oprecht en verschrikkelijk Karei leed onder zijn beleedigde liefde en de waanzinnige vlagen van jaloezie, nü kreeg ze zielsveel met hem te doen. Armzalig vond ze den mooien, sterken, sportenden kerel in zijn berooide verwarringen en in een smart die bij stukken en brokken zijn hart werd afgescheurd. Hij scheen hevig in het gemoed gegrepen en ze moest hem kalmeeren, anders zou hij een moord doen. Ze kende Karei, in zijn ontstellende onstuimigheid tot alles in staat.

Toen hij eens op een schemeravond voor haar woninkje staan bleef, wanhopend en tegelijk hevig bewogen, lokte ze hem mee naar de achterkamer. Daar schetste ze Karei het diepere, vrouwelijke karakter van Corry, zooals zij dat in een zwenk begreep, al kon ze het niet haarfijn uitleggen. Corry was een natuur, die alleen van haar-zélve hield, en verder liet ze alles onaangeroerd. Ze bekoorde, ze had een geheime macht op al wat kerel hiette, juist omdat ze zoo koel en berekenend zich wendde naar ieders behagen, wanneer ze dat wilde. Naar eén lachte ze het meest; voor een ander danste ze het vaakst; voor een derde liet ze het kapsel schitteren, voor een vierde sprak ze dubbelzinnig en gemeen; voor wéér een ander speelde ze de beminnelijke en aanvallige. Daarmee begoochelde ze al de kerels; óók hémt

En Neel vroeg Karei stout, op den man af, welk recht hij eigenlijk op de meid bezat. Ze zag mooi als een princes. Daarom?... Had hij met haar over dat gesproken? Was er vaste of zelfs losse verkeering tusschen hun? Had hij zélf niet honderd afgedankte of aan de sleur gehouden liefjes in de buurt rondkuieren, die op hém net zoo gebeten waren als hij op Corry, en met veel meer recht en grond?

Karei, door de open, lichte en zielszuivere oogen van Neel bedwongen, wou telkens opstuiven, maar moest ten leste toch toegeven dat Neel waarheid sprak. De meid stond vrij, kon doen en laten wat ze wilde.