De Jordaan, van Nes en Zeedijk

475

Corry keek met snaaksch vergenoegen naar den knappen Gouwenaar. Hij zou, als de drukte geluwd was, een dansje met haar inzetten. Inéén overgreep haar een koude rilling, voelde ze haar hart hevig in haar ooren bonzen. Karei Burk had ze zien instappen, met zijn mooi, dood-onverschillig snuit, heel slank in zijn nieuw blauw pakje, de roode das los om den hals geknoopt, de sterke, lichte oogen even vlammend in den buffetschijn.

Plots zag ook Karei Corry, en hij werd grauw-wit. Zijn gelaat strakte zich uit tot een angstigen ernst en dreiging. Ze groetten elkaar niet.

Mooie Karei had verschrikkelijke verhalen over Corry's smerig en liederlijk gedrag met vreemde matrozen aangehoord. Van wel tien kanten kreeg hij de zekerheid dat Corry aan de gemeene Zeedijkpooiers en met den Engel-schen stuurman zich had vergooid. Nu hoorde hij het uit de eerste hand van Nel zélve en van Frans Leerlap en van Dien en van Stijn en Neel. Ze was niet meer verschenen na het gebeurde. Ze wilde niets van de beschimpingen tégenspreken. Ze poogde hém evenmin weer te ontmoeten. Het bleek dus alles waar, vreeselijk waar. Het kwam niet in Karei Burk op, dat ze zich niet woü verantwoorden voor iets waar ze zélf geen schuld aan voelde. In het eerst had Karei gedacht, haar van elkaar te moeten scheuren. Hij liep rond als een krankzinnig-gekwelde, die inwendig kreunde van gehuil dat nog niet naar buiten uitbarsten kon. Eén voor eén de beruchte boeven die Corry hadden onteerd, wou hij telijf; als een wild beest ze bespringen, de booswichten het mom splijten. En tusschen de jonge vagebonden wilde hij ruimte slaan, ze neerhameren en meppen gelijk ze zelf, voor het wreed genoegen der jonge dellen, vogeltjes met kattapulten uit de boomen schoten. Toen had hem één tot bedaren gebracht: Neel, de vrouw van zijn broer Stijn. Neel Burk wou zich nimmer om de lichtzinnige en hachelijke liefdesavonturen van Mooie Karei bekommeren. Maar nu haar nichtje Corry zoo grimmig-gemeen in de buurt werd aan-