De Jordaan, van Nes en Zeedijk

474

pareeren en oppersen... deur een knap nefke uit de buurt I

— Jij... jij mö je eige es late keere.

Den onnoozelen Jaap Knakworst vond Peet nu in tegenwoordigheid van Corry onuitstaanbaar. Toch ergerde Ma-nus zich weer aan zijn boosluimigheid. Een ieder moest zijn eigen mans wezen, had hij zich altijd zélf ingeprent. Was de heéle wereld nou niet eén liederlijke poppenkast meer voor hem? Niemand kon Manus iets nieuws van de menschen vertellen. En nou ... nou... het werd om te vluchten van angst,... nou stond hij warempel tegenover iets heelemaal nieuws van zijn eigen creatuur! Kop helder? Wat zou het! Waterverf!... Rekenen? ... rekenen? ... Wat zou het! Zijn bikkie en likkie,... zijn pijp en zijn deuntje mijmeren, stil op zijn hok? Wat zou het!... Waterverf!

Manus Peet,... vlijmde nu zijn sarcastische spotstem

in hemzelf,___״je bin je rust kwijt fan binne... je siet

te veul Corry's" ... Het wierd me een schande, een schande!

Jaap en Jan en Corry waren ״De Gele Ballon" ingestapt. Peet volgde als een gedwee hondje. Jan Gouwenaar was niet meer van Corry af te slaan. In het geroezemoes van de diepe, lage danskroeg, voelde hij zich weer tien jaar jonger, als pas aangemonsterd matroos. Jaap Knakworst zwabberde beschonken tegen hem óp, bood Jan haring en kaashomp aan. Jaap lachte om de vlammetjes op de stop-flesschen, om het uittrekken van de harmonica's, om het inschenken van den buffetbaas. Jaap lachte om alles. Zijn kralen beurs hield hij open in de hand en tusschen de dansende meiden en kerels verdwaald, werd hij als een stootblok, her en der geduwd. Hij lachte zóó erg, om zijn ״malle peziesie", met zijn haring in de linker- en zijn beurs in de rechterhand, dan naar links, dan naar rechts weggebofferd door de dansende paren, dat het schuim hem over de lippen borrelde.

Nefke: meisje.