473
soon vond zich nog een blom naast zijn opgerolde gestalte, ___bekeek hém, zooals hij zijn kapot-geloopen zolen beloerde. Maar... de mooiste meid lachte heel dubbelzinnig, was lief voor hem, praatte schalks en in de war-brengend. Alles, alles bleef onberekenbaar in het leven,... en dat moest eigenwijze Manus zich nou eens voor goéd in zijn koppigen knar prikken, dan kon hij... daar tenminste ... op rékenen.
En Corry op haar beurt mijmerde: hoe raar doet Manus toch als ik hem aankijk. Zou de vent, de koude, onverschillige Bochel, die alle vrouwenvleesch minachtte, zou hij voor haar toch wat voelen? Het zou dood-komiek zijn, vond Corry in een zonderlinge behaagzucht. Want ze hield op haar manier van Peet. Ze overzag koel de voor-en nadeelen van een vriendschap met zulk een man. Hij had haar eerst heel scherpe en pijnigende waarheden gezegd, en op een hoonende wijze toegesproken en afgestraft met zijn spot als een domme gans. Dat leek langzamerhand veranderd. Hij beschimpte noch gekscheerde meer, ging haar zelfs behandelen als een uitverkorene. Het vleide haar, maar ze begreep het niet. Nu kwam ze er achter. Ook Manus Peet was een mannetjesvent, die niet alleen naar honden, katten of vogels keek. Er klonk een vreemde zachtheid in zijn stem wanneer hij met haar sprak. Hij lichtte haar in voor dit, voor dat. Hij waarschuwde en omringde haar met zorgen. Tegenover haar verloor hij al zijn stekelige ironie en kwetsende oprechtheid. Ze zou van zijn stemmige vriendschappelijkheid gebruik maken en Manus groeide van plezier wanneer hij Corry van dienst kon wezen. Ook nü weer in zijn waarschuwing tegen Lou. De scheldende ruziesletten waren doorgeslenterd. Jaap en Jan wilden nergens anders heen dan in ״De Gele Ballon". De goeie gulligheid lei te glimmen op Jaap's vettig gezicht.
— Nie swamme, nie swamme,... zei hij weer beschon-ken-streng tot zichzelf en hij deed niets dan lachen van onnoozele pret. Hij lodderde naar Bad-Aap geintjes over diens losgetornden bochel. Hij moest zich eens laten re-