De Jordaan, van Nes en Zeedijk

4^5

bevrediging. Nu behoefde ze niet meer te lapzalven. Ook moeder Nel kwam ruw haar de deur voor den neus dicht-smakken. Nu kénde Corry de stegen en straten van haar toekomst. Ze gaf om niets, niets meer! Het zou alles hard tegen hard gaan. Alles beet om haar heen als mosterd zonder tanden. Ze zou terug bijten. Zelfs haar gevoel voor Karei doofde weg. Haar kon immers niets meer schelen? Juichte eerst haar hart zoo hevig als hij naderde, mi kon hij voor haar den dood struikelen,... ze zou geen vinger hulp roeren.

Ze was zwanger. Ze gilde in zichzelve van brandende woede om dat krankzinnige, smadelijke feit waar ze eigenlijk geheel en al buiten stond. Tegelijk voelde ze in haar jong bestaan een fatalistische minachting om él het gebeurde; soms zelfs in haar schennis een wrevelige bevrediging voor woede-losbarsting. Moeke had haar over de onrust voor het ״wegmaken" heengesust. Het gele gezicht van de logementhoudster lachte goedigjes en geruststellend. Hulpvrouwtjes voor dergelijk werk waren voor het fluiten. Niet eén schepsel kon de riatuur zoó verschalken als die gladplooisters. Dat kostte haar geen sluiertje en het ging zonder smet. i ׳ ^r

— Mooie teefies, mooie blomme,... lachte Moeke onder het schermutselend gedraai van haar mutsbolletjes.

En Moeke vertelde Corry de vluchtige histories van voorbijgaande wijven die bedlegerig geworden, bij Moeke en in drie dagen tijd na de „operasie" weer op hun kuierstokken hadden gestaan. - — Da's kwant hè?... lachte ze weer naar Corry en die vertrouwde in haar intieme ellende, de waardin van het dievenlogement méér dan een fijner raadgeefster en helpster uit Nes of Jordaan. Het bleef in al haar smon-selende en linke praatgraagheid een fideele vrouw, die de hartelijke woorden ook voortzette in haar daden.

Corry haatte, verafschuwde den Zeedijk. Ze vond de

Kwant; stout, manhaftig. Van Nes en Zeedijk