De Jordaan, van Nes en Zeedijk

4®4

schooiers, kroegbaasjes en oudluizige wijven van den Zandhoek. Zij had met niets en niemand deernis, en er bestond geen gemeenheid die zij niet bedreef omdat ze voor poen tot alles bereid bleek. En nooit kreeg iemand verhaal op haar wandaden, zoomin als op een bijtenden hond. Matje hoefde Corry niet te zeggen, dat alles op den Dijk rapalje en canalje was, maar wat Riek deed dat waagde er niet eén schelm of schooier te doen. Zij peesde onder het laagste van het laagste afzinksel en uitvaagsel in ״De Turksche Wacht". Geen minuut kon ze haar vlerken laten hangen. Zelfs vreemde bedelaars, armzalige kermisgasten en uitgeputte vagebonden ontstal ze de broek en liet ze het naaigaren toegeven. Ze durfde Corry niet eens ronduit vertellen hoé liederlijk Riek leefde.

Corry lachte smadelijk, zonder dat Matje zich ergerde. Ze begreep het best dat Corry lachte, omdat ze zélf al zooveel gezien en meegemaakt had; omdat ze wist van Piet's eigen boevenleven en zijn nijdige gemeenheid. En toch, tóch wist ze nog lang niet alles! Toen vertelde ze duivelsch-wulpsche en onmenschelijke handelingen van Riek, waarvan Corry rilde. Haar koud-erotische natuur gruwde van abnormale en tegen-natuurlijke dingen. Daarom verachtte en haatte ze Joden Jet dubbel. Zoo walgde ze ook nu van Matje's brandend-angstige en zuchtende woorden, half weenend, half in woede-schaamte uitgesproken.

Matje vertelde nog eens hoe de boel was toegegaan op den roofavond in ״De Turksche Wacht", met de vier zeelieden. Ze onthulde het wreede en aanhitsende gedrag van Riek jegens haar. Corry's wrok leefde weer óp onder het pijnigend woord van Matje. Goed, ze zou zich hoeden voor het gek-boosaardige vrouwspersoon, maar eéns, als ze de kans schoon zag, Riek ter verantwoording roepen.

Toen Corry een week later weer den Zeedijk overstapte, de danshuizen in- en uitliep, voelde ze dat ze nog niets van haar haat en wrok tegen de souteneurs en meiden had ingeboet. Het bleef zacht in haar roepen en kreunen naar