De Jordaan, van Nes en Zeedijk

466

stikwarme en propvolle danskelders en danshuizen afgrijselijk, de ópgedirkte snollen vuil en in eigen smeer opgezogen, als dweilen. En tóch... bleef ze er nog ronddra-len ... om hém ... om hém nog eéns te ontmoeten, Mooie Karei,... al voelde ze niets ... niéts meer voor den kerel.

II.

Op een avond liep ze Jan Gouwenaar, Jaap Knakworst en Manus tegen het lijf op den Dijk. Jan was buiten zichzelf van verrukking.

— Dat is t'r 'n oferseiling!... Nou staan ik op de

monsterrol,___die doen ik daalik ofer!___gierde hij. Hij

bood Corry alles tegelijk aan: wat ze drinken zou, waarheen ze rijden wou; waar ze zitten wilde, en jachtig vroeg Jan of hij met haar dansen mocht. Hij verdrong letterlijk zichzelf, en Manus, kleintjes en schuw tusschen het woelige volk, moest hem tot bedaren brengen. Manus meende dat een mensch niet op acht pooten tegelijk wég kon loopen.

— Eérs leek je soo stil en sonder geruisch,... en nou barst 't onweer lós,... zei Manus en hij keek schalks naar Corry met twee oogen.

Jaap Knakworst's glimkop lachte vettig mee.

— Ik ... bin ... an ... me sès... of séfe en ses-tugste ... juffrou ... Dè wil... wil ik of wese,.. zong Jaap dronken, half tegen Corry aanleunend.

Jan vond dat Manus gelijk had. Hij moest zich een ■ beetje kalmeeren.

— Maar soo'n mastwerk spoelt maar één keer in je leefe op je af, bij eb, fat je? ... ouwe malle Bochel,... gele ce-mentdief!

Al de meiden, met wie hij vóór Corry's verschijnen had gestoeid, liet Jan Gouwenaar bruusk in den steek. Ze - waren woedend en scholden naar den geschaakten pikker, die hun liet keien voor Corry. Dat was een kren-

Geschaakten: opgevangen. — Keien: losliet.