De Jordaan, van Nes en Zeedijk

4®3

voelde van ontuchtige hartstochten, maar altijd alléén: wijf tegenover man en nooit had ze verlangd dievegge of roofster te worden. Ook zij kende betere dagen vóór ze was omgekanteld en het zondige leven ingesuld. Het nachtelijk straatzwerven bracht haar de eerste vernederingen; toen het half jaar ״zitten" om den eersten kerel, wegens be-rooving. Een mensch van haar slag behoefde maar een klein stootje om heelemaal in de diepte te zinken. Ze wou eerst Piet niet, maar Riek had ook haar dronken gevoerd en aan den vent „overgeleverd". Wist Corry van Riek haar - negen jantjes? Zij en haar pooier hadden immers tien jaar geleden dien bejaarden rentenier uit Haarlem met messteken afgemaakt, om hem te bestelen? Ja ja, dat was dezelfde Riek. Haar kerel had Riek, zekeren dag, op den vurigen rentenier afgestuurd en ze bleek prachtig te hebben „voldaan". Die lamme geldzak leek daas op de liederlijke meid. Wel vier maal per week bediende ze hem in alle eer en fatsoen aan huis, achter gefronste gordijntjes. Toen, op een keer, liep hij in den val. Ze lokte hem naar buiten, op open terrein, 's avonds in een duin-hoek en met zes messteken in de buik was hij naar het hiernamaals overgestapt. Haar vent kreeg levenslang; zij, als helpster, negen jaar. Ze waagde alles; daarom waarschuwde ze Corry nóg eens voor Riek die op haar juist monsterachtig afgunstig bleef. Al de schooiers, al de vagebonden en al de pleziermeiden van den Dijk die Riek kenden, walgden van haar twistziek, koel-verraderlijk gedrag, zelfs onder lotgenooten, en haar pestende wraakgierigheid. Ze verdacht een ieder van de gemeenste laagheden die zijzélve stiekem bedreef. Ze beroofde zelfs doodsjofele zwervers van enkele slaapcenten, wanneer die, voor een nacht logie, dronken het Kolkje opzwalkten. Ze bekroop de vuilste kroeg.es in de smalle en duistere sloppen om een „sla-־־ pende" naar zijn honk te leiden. Ze dreef een niet te noemen vunzen handel met landloopers, Antwerpsche

Jantjes: straQmren.