De Jordaan, van Nes en Zeedijk

465

niet van Piet; ze voelde eigenlijk een afschuw van dien vent. Hij bleef altijd ook tegenover haar zoo een echte leugen-gieter, zoo een van zeven voet hoog, ook wanneer hij geen hand had uitgestoken. Soms vergat ze het wel eens, wanneer hij een stel nieuwe platen op den grammophoon meebracht, hoe ze den pooier verafschuwde; óók als hij haar mooie lichte schoentjes liet koopen of een ״keljee" om haar naakten hals futselde. Maar dan deed hij lief uit berekenende en wantrouwelijke valschigheid. Dat begreep Corry wel, niet?

— Maar voor 'n sirool as ... as ...

Matje brak aarzelend haar zin af en begluurde Corry schichtig. Corry Scheendert spitste de aandacht.

— Nou?

— Ja, sie je,... flotweg geseid ... veur 'n vent as ... Mooie Karei...

— Dié ellendeling!... schold Corry nijdig.

Maar Matje hoorde in haar vurigheid niet, ging voort:

— Veur hém liet 'k m' eige in stukke snijje... vat je? ... da is 'n kerel!

— Lok 'm!... tartte Corry.

Matje lachte triest. De meid wist wel beter. Karei keek haar nauwelijks aan, morde ze.

— Dan 'n ander!

Maar Matje durfde niet van Piet af. Hij zou haar slachten als ze met een nieuwen vent hokken ging. Als ze tóch ־־ moest peigeren, dan liever niet onder het mes van den nobele. En één wijf zou hitsen en alles dadelijk afleg-־ gen. Toen barstte Matje Scheefduim weer los over Riek. Dié meid had al de verdorvenheid van haar gedrag in haar bloed gespoten. Corry meende allicht Riek te kennen en toch, verzekerde Matje met vuur, kreeg ze geen „asempie" idee van haar vuile verraad- en wroknatuur, van haar door-en-door beestachtig-gemeen karakter. Van zichzelve verklaarde Matje, dat ze wulpsch was en zich doorbrand

Peigeren: sterven. — Nobele: minnaar. — Afleggen: verraden.