De Jordaan, van Nes en Zeedijk

460

Zij, de Zeedijk- en andere dellen daarentegen waren alleen afgericht op het doen van een ״jovene slag" ...

— Dan mag je je eige pas dichtschranse!

Ze hadden geen eigen bestaan en geen wil meer. Ze werden getyranniseerd door den kroegbaas, den souteneur, de dieven en de vrienden van de pooiers. Zij moesten het vuilste en gevaarlijkste werk doen; en nóg kropen ze voor hun ranselaars. Maar een losse meid niet. Dié heeft de kracht alle patsers van zich af te houden, hoonde Corry. Die potte niet voor een vént maar voor zichzélve; die liét zich niet afrossen maar ranselde zélf; die vi-geleerde als ze er lust in had of voor eigen nood moest!... Die liet zich niet door het uitvaagsel plukken of ópdrijven.

Corry sprak in hartstochtelijke bewogenheid. Eerst nü besefte Matje Scheefduim het groote verschil tusschen Corry en haar eigen natuur. Corry was op alles bedacht en liet zich niet door de verschrikkelijke dreigementen der apachen-jogs bangmaken. Wat schreeuwde, schermde of vloekte, dat óverschreeuwde of óvervloekte ze. Afzichtelijke kerels keek ze éven moedig en star in de oogappels als Mooie Karei. Rumoer, gevecht, gebrul om haar heen,... ze lachte; alles eigenlijk lachte ze wég! Ze deinsde voor niets terug, al werd het een strijd op leven en dood. Matje voelde het nu diep: in Corry werd alles vaste, saamtrillende handelings-kracht uit haarzélve,... tegen Joden Jet, tegen Piet, tegen Blonde Leendert, tegen . ieder en alles. Ze sneed den kerels liever den nek af, dan te bukken voor hun bedreigingen en woeste handelingen. Het onwrikbare van haar koen wezen stond op haar voorhoofd te lezen. Zij werd nooit gekweld van berouw of geweten, meende Matje. Ja, nu wilde ze er onbewimpeld voor uitkomen: zij heette geen grootspreekster als Riek of het Slangenmensch of Kleine Coba of Schele Da. Maar zijzélve was zoo heel anders van natuur, eigenlijk meer als de meeste meiden. Ze bleef bang voor slaag, bang voor het alleen-zijn en bang voor het chagrijn dat