De Jordaan, van Nes en Zeedijk

459

trilde van genot, omdat een menschenkind er de malste en lolligste dingen kon zien gebeuren. Het dansen, het dansen, het vrije beentippelen had Matje toch het vurigst gelokt. En nu scheen ze er voor ״vast nummer". Nou vervloekte ze haar vuil, liederlijk afzetters- en schande-bestaan. Dat kon Corry niet gelooven hè? Ze deed altijd zoo hel-vroolijk, zoo verschrikkelijk zorgeloos en lui. Corry moest wéten hoe ze in stilte griende, blerde om haar vermoord leven. Vroeger, toen ze nog niet wist wat er te koop was, als jonge Jordaanmeid, aasde ze op avontuur in Donker Amsterdam; haakte ze naar het slenteren op de stiekeme Burgwalletjes. Tegenwoordig huiverde ze voor het water, de bruggetjes, alsof ze in den avond op een rouwkoets botste.

Corry luisterde naar de klagelijkheid van Matje Scheefduim en ze hoorde eenzélfde ellende in de stem trillen, als toen indertijd bij de kleine Dien, die zij op de bloemenmarkt had ontmoet. Al die schelle vreugde der plezier-meiden leek dus valsch vertoon en opwinding. Diep van binnen bleven ze treuren om het verloren fatsoen? Corry geloofde er niets van. Mooie Jo zou nooit meer terug willen naar het betere leven. Zij wist te genieten van haar vrijheid. Matje was een plompe, stomme deern, die onder haar eigen gewetenloosheid en laagheden leed. Ze bezat de verliefdheid niet van de échte vrouw! Ze werd opgejaagd en beangst voor de misdadige verdorvenheid van haar omgeving, omdat ze genekt werd door de laffe pooiers. Corry had het al zooveel keeren gezegd: Zij waren niets dan onderworpenen, ellendig in een hoek getrapt als schurftige honden. Zij mochten de vuile, dronken karre-voerders of het minste vaarvolk bedienen; zij moésten aanklampen, klanten van hoog en laag. Maar de vrije meid die zich door geen souteneur liet kwellen, leed een heerlijk leven.

- — Jovene,... fijn jovene,... brabbelde Corry in het buurt-argot.