De Jordaan, van Nes en Zeedijk

458

verklaring, het recht opeischte te doen wat ze zélf wou, zonder beperking van wién ook te dulden.

Drie weken lang verscheen ze niet meer in de Nes, noch in een der bar's, café's of nacht-sociëteiten waar Harry kwam. Ze zwierf weer op den Zeedijk. Ze wou zich weer eens laten zien. De souteneurs-meiden moest ze tarten. Dat althans maakte Corry zichzelve wijs. In waarheid hunkerde en smachtte ze naar een ontmoeting met Mooie Karei. Ze bleef brandend nieuwsgierig te weten, hoe hij zich zou houden na het gebeurde. Geen der pooiers waagde meer haar te naderen. Ze was nu dubbel-gespitst, gevaarlijk, de oude durfal, en trótscher, hoo-nender dan ooit. Zelfs de vreeselijke vecht-lichtekooien Stien de Strottenbijtster en Leen Petrolie, hadden nu hun respect uitgesproken voor de blonde, brutale deern. Al de boeven en souteneurs en kostgangers der loge-mentjes spraken alleen over blonde Corry. Ze begoochelde de heéle bende; ze plaagde en kwelde de jonge en oudere kerels. En ze genoot van haar sarrend-harts-tochtelijk waagspel met de woeste opscheppers en schermutselende apachen. Riek Kop-zonder-Kies kon de stoeiende en tartende meid wel in brand steken van afgunst en haat. Matje meende Corry te moeten waarschuwen voor Riek Kop-zonder-Kies. Zijzclve was ook tot het gemeenste gespuis van de ple״ier-buurt afgezakt. Ze had het met haar dollen kop immers zélf gewild. Tante Ant uit de Wijde Gang in de Willemstraat, voorspelde alles wat ze „op hede" doormaakte, op den Dijk! Oranjekers wou ze oók „het leven" inlokken, met Bet de Slobber en Poppentrui. Maar die waren wijzer geweest dan zij. Matje had altijd door geroepen: „Er is maar één Zeedijk!"... en dat ze niks moest hebben van „rood electriek, keliesies en teneel", als in de Nes, waarop Corry zoo vlamde. Het plezierleven van den Zeedijk had Matje als frissche Jordaanmeid dol gekitteld.

— Al wat de hafe an mansfolk uitgooide, sag je!... schreeuwde ze naar een ieder die het hooren wilde. Ze