De Jordaan, van Nes en Zeedijk

455

van haar smaak en kleedkunst, en juist zijn vreugde daarover vond ze krenkend. Daarna werd ze voor alles dood-onverschillig. Ze was vrouw geworden. Ze dacht dat ze nu heel anders zou voelen en heel andere gewaar-woordingen zou ondervinden dan vroeger. Maar ze bleef precies dezelfde, onbewust, wild, vurig en koud tegelijk, spot-sarrend en hevig belust op weelde. Alleen minachtte ze meer en heviger nog dan vóór het gebeurde, al wat begeerende man was. lederen dag, ieder uur, wanneer ze zich vertoonde in Bordelaise, de Nes, Weener, werd ze bewonderd, aangegaapt door de heeren, zelfs door de vrouwen. Haar uitdagende schoonheid, haar trotsche nek, haar losse vrijmoedige gang, haar prachtige figuur, ze brachten verwarring en verstomming onder de bezoekers.

En toch werd Corry onder die mompelende of vurige oogen-hulde hoogmoedig noch ingebeeld. Soms zelfs onverschilliger en smartelijker getroffen, omdat ze er een loeren op haar vernietiging in voelde. Ze koesterde alleen haar wrok en wraak-gedachten. Later, veel later zou ze al die aangapende heeren wel te woord staan. Ze heette de mooiste meid die op de vlakte verscheen, maar zonderling ongenaakbaar, canaljeus-wulpsch verkeerend met Zeedijk-souteneurs en misdadigers. Mooie Jo, Rooie Stien, Willy uit de Alhambra, ze besmeurden allen Corry uit afgunst om haar verschijnings-succes en de onbeperkte bewondering die de ״del" ondervond. De dames vertelden dat zij met het mes omging als een roofkerel en dat haar heele lichaam getatoueerd was met wellustige teekeningen. Er werd verhaald dat ze kon boksen als Lou en al zat ze nu nog zoo fijntjes in haar zalmkleurige zijden blouse, zoo blond en blank en zoetgeurig als een bloeiende hyacinth, ze hield stand tegen den stoutsten knaap.

Corry liet den uitgaanden bent lasteren en babbelen, bleef zacht door haar rietje limonade inzuigen. Ze liep naast Harry in en uit en niets scheen haar te roeren. Student-vrinden van Harry, die zich onbescheiden wilden