De Jordaan, van Nes en Zeedijk

454

zichzelf styleerde en verfijnde in modieuze kleedij. Zij voelde er behoefte aan, niet om beminlijk, maar om mooi te zijn in haar eigen schoonheid, welke zij kénde. Haar spontane vrijmoedigheid en losse elegance behield ze, zelfs in haar meest onstuimige buien. Ze kon zacht-fijn vleien, met tact zich interesseeren voor dingen in het gesprek, waar ze niets om maalde; alleen om haar eigen bekoorlijkheid óp te voeren naar e׳in hoogte van koele Dezinning, die haar telkens tot een wisseling van houding noopte, iets waarin zij plezier had. Ze haatte vertrouwelijkheid en plots kon ze met tien woorden haar diepste wezen, haar meest verborgen begeeren in schaamtelooze en schrikbarende onverschilligheid voor anderer oordeel onthullen. Ze zag dat Harry haar bewonderde, om haar slank, lenig lichaam, haar hoog, zelfbewust-rustig gebaar, haar blond kapsel, haar gezicht, maai vooral om haar moed en temperament; en vreésde om haar koele, afstoo-tende grillen, haar perverse woorden en zinspelingen, het speelsch- tijgerachtige van haar, op krenking en beleedi-ging beluste natuur, even onverhoed getemperd door een vleiende en zinnelijk-omstreelende behaaglijkheid, als opgehitst door een woedende drift naar dolle avonturen en uitdagende lichtzinnigheid. Corry zelve voelde in haar diepere wezen een nooit-eindigenden drang naar onrustige afwisseling en tegelijk een hunkering naar niets-doen. Ze begeerde de stilte en de beweging op gelijke oogen-blikken en dat juist gaf haar rustig gaan een eigenaardige vluchtigheid en haar onstuimige ópstormen een trage terughouding. Ze genoot onbewust van haar dubbele natuur. Ze giste dat ze voor andere menschen een raadsel was en juist dat alleen wilde ze van zichzelve afstaan; niets meer: het raadsel van haar wezen, niet het wezen-zélf. Ze kon Harry hooghartig bejegenen omdat hij zich zoo teeder-zinnelijk achteraf hield en daarmee dacht juist vooraan te komen. Ze bleef koel voor zijn vereering, die alleen hartstochtelijk tot een lager geaard ras ging, niet tot haar, als zelfstandig wezen. Ze zag hoe hij genoot