De Jordaan, van Nes en Zeedijk

453

tante Dien verdedigd. Corry's verbittering werd al wranger en vlijmender.

Van thuis had haar in de ellende alleen de roerende woedestem van vader Frans getroffen:... Nooit zou ze zich meer in de woning vertoonen.

Ze bezocht Harry in de Alhambra. Hij wou haar graag bijstaan tot ze ״wat had". Alles was nog doelloos en vaag in haar plannen. Tóch verklaarde ze hem aarts-nuchter, dat ze hem niets anders dan doodgewone kameraadschap geven kon. Tegenover iederen anderen kerelvan-de-vlakte zou ze huichelen, met een verachtende koelheid en onverschilligheid. Hij mocht haar terugwijzen, omdat ze oprecht bleef. Harry zag zich Corry weer oprichten in haar hoogen trots, zooals op den avond van hun eerste kennismaking, toen ze zich zoo vermetel en sterk verzet had tegen den neger van den champagnebaron. Ze wou toén geen grabbelende handen in heur haar. Nd, precies zoo, wilde ze geen man en ze rekte haar slanke, bekoorlijke en lenige lichaam als een speelsch en wulpsch dier.

Harry hielp, vroeg noch eischte iets. Alleen vervormde hij haar taal en uitdrukkingswijze. Ze bleef zoo bijtend-geestig, zoo vlug-van-tong, zoo rap van gedachten. Ze leerde gretig het meer-voorname in uitspraak en tongval aan, zonder pose of mooidoenerij. Harry genoot van haar levendige en gevoelige bevatting, haar onschoolschen groei en haar gracieuze fouten. Stilletjes hoopte hij, dat Corry hem toch wel eens als minnaar zou dulden, eenmaal door grillen en kuren heengeworsteld. Wat Harry het meest verbaasde, was haar feillooze smaak en het zich wondergoed kleeden en tooien als dame, zonder eenige lichte-kooien-opzichtigheid. Voor zulk een ómgooche-ling van Jordaanvrouw tot mondaine kreeg hij groote bewondering. Ze had alles van de Alhambra-meisjes, van Whiskey Soda en de rijke, gedistingeerde maintenee Fuchs afgekeken en toegepast. Maar ook omdat deze smaak in Corry's wezen wortelde, de hoogere behaagzucht, die