De Jordaan, van Nes en Zeedijk

452

Frans over moordroof van sperwers en havikken onder zijn duiven, nooit meer zóó woest en ontdaan gezien.

Tót ze nü plotseling weer denzélfden toon van smart en ontroering hoorde in Frans' razen en meeschelden tegen haar, als toen... op het plat in den laten lenteavond, in haar jeugd. Dat ontstelde verdriet van haar vader had Corry diep getroffen. Zou die schuwe en vreesachtige man dan tóch chagrijn hebben nu hij zijn oudste dochter onder een afgrijselijke schande voor de buurt verloor? Broertjes, zusjes, hadden haar allen met een zotte en overdreven minachting en vernederenden spot aangekeken en te woord gestaan; natuurlijk door moeder Nel opgestookt. Zelfs tante Dien kwam te sputteren.

— Soo meissie fan achtmaal sefe, hei je óók 'n woordje?... had Corry hooghartig teruggestooten naar de tegelijk schimpende en snoepende tante.

En toen Dien iets boosaardigs wou uitsnauwen, viel Corry uit:

— Mors nie ofer je tong mens,... je bin d'r tóch al mit je mond an je maag fastgeborel

Toen brak de door-snoepende en gulzige Dien in ver-wenschingen uit. Met tranen in de oogen vertelde ze naar Nel, dat ze 's nachts bijna geheel naakt over het raam ging, om gauw ziek te worden en dood te kunnen gaan. Haar angstige Piet bleef uren lang bij haar staan en haar naar binnen roepen, maar ze weigerde. En zou zoo een smerige Zeedijkdel, een nichtje met permissie, haar, fatsoenlijke en getrouwde vrouw, nu zoo maar mogen beleedigen? Met rauwe gilgeluiden van gekrenkte woede raasde ze op Corry toe, doch die wachtte tante Dien af en mepte haar tegen de kast. Toen Corry de trap afging, krijschte de gekke tante haar nog achterna:

— Sloeber!... haar-in-'t netje!... uitgedroogde nachtjak!... Belsebub!

Corry lachte tegen het machteloos tieren in, met de vaste begeerte ééns nog dat laaghartige schepsel roekeloos door elkaar te rammelen. Nel had haar met geen woord tegen