De Jordaan, van Nes en Zeedijk

454

heen, driest, heftig, in dolle zwenkingen en kantelingen, dan zich pijlsnel neerstortend en woest tegen de lucht oproeiend.

Frans bleef schel fluiten, maar het hielp niet meer. Hij stond machteloos op zijn plat tegenover de wreede jacht van den havik. Telkens, in het laatste schijnsel, vlamde nog éven de blanke duivenkoppel óp en héél in de verte tuurde Frans, de oogen vochtig. Zonder een woord meer te spreken wendde hij zich droefgeestig naar het invlieg-plankje van den slag, de hand er bevend overheen strijkend. De havik bleef de drijfjacht aanhouden, tot de vlucht uitéén gedwarreld werd en hij zich neerstorten zou op een alleenen vlieger.

Frans wist het vooruit... nu zou hij zijn mooiste duiven missen. En smartelijk klonk zijn stem toen hij later verklaarde, dat de duiven die ״verrotte" roover best en behendig konden ontwijken zonder één wondje of scheur in hun krop, als ze maar niet zoo ontzind en bevreesd waren voor die „fuile swartsnafels"! Hij vloekte op den havik. Corry zag nóg zijn goedaardige oogen doldriftig ontvlammen, toen hij vertelde hoe heldhaftig de kraaien den havik in de lucht bestoken en hem halfdood pesten wanneer hij gulzig op een prooi loert. Frans sprak met zulk een minachting over havik's valsche en gemeene gele oogen, dat Corry het nooit meer vergeten kon en altijd weer dien toon van woede en smart zou herkennen als haar vader weer zóó aangegrepen werd! Dien dag, als kind, zag ze de wanhopende verslagenheid van Frans. Zijn toorn was wel gauw gestild, maar het verdriet bleef natreuren in zijn stille oogen.

Een havik, eenmaal belust op den slag, mompelde Frans droef, roeit een halve til uit. Ook toen kwam eerst vijf dagen na het gebeurde, stuk voor stuk, een twaalftal van zijn mooie vlucht terug, na in het duister en licht rondgedoold te hebben. Maar zijn fraaiste vliegertjes bleven weg, waren afgedwaald of in den roe» van vreemde zwermen meegevlogen. Daarna had Corry

30*