De Jordaan, van Nes en Zeedijk

4S°

lijke bangte naar zijn zwerm. De duiven waren onver-hoed uit hun zwierige bochtkringen vlak op elkaar gedrongen, als een wolk bijeén-drijvend in het roode avondlicht en teza&m in een angstige persing hoóger stijgend. Het benauwde oog van Frans had dadelijk het korte zwenken en het zinneloos-opgejaagde dringen van zijn vlucht bemerkt, tot ook hij een stootvogel onderscheidde.

— 'n Havik stort op de vlucht!... huilde bijna zijn stem en heftig, uit alle macht begon hij te razen, te tieren en te vloeken.

Zoó wild ontdaan had Corry haar vader nooit gezien. Hij scheen, de armen bóven zijn hoofd, naar de hoogte te willen springen. Met een rauwe kracht blies hij een schei-scheurend en lang aangehouden gefluit door de lucht. Corry smeekte hij te schreeuwen en haar moeder te roepen, die ook ging krijschen en al wat keel had en op het plat stond, moest mee helpen verschrikken.

Nu zag Frans den havik heel duidelijk in zijn plotselinge, schietende zwenk-wendingen drijvend op zijn aschkleurige wieken, dan boven, dan onder de vlucht. Met geraas en gefluit wou Frans op zijn beurt den roóver beangstigen, wat ook wel gelukken kon, als de duiven zélf maar niet al hooger vlogen uit bange razernij. Dit maakte hem juist zoo woedend. Ze vertrouwden niet meer zijn stem, uit dolle benauwing voor den ruischenden roover boven en onder hun koppel. Frans wou ze terug lokken op de voerplanken. Dan durfde de menschenschuwe havik niet dalen, temidden van geraas en gefluit. Maar ook de duifjes, benard bijeen, wilden hun roover op eigen manier ontkomen, door il hooger te stijgen.

Frans keek doodsbleek, de haren doorwaaid, in ontzetting naar zijn op de vlucht geroeiden zwerm en naar den vreeselijken, moordgierigen havik. Telkens zag hij den vogel schuins-benedenwaarts op den koppel toe-stooten met tuimelende vaart en in een vraatzuchtige woede. Omhoog, omlaag, dwars over den zwerm ging het